OCR
278 Frs ror ERAS & Magiftros noſtros. Rurfum cùm dicerem me confuluifle dignitati Theologorum, reſpondir: Nobis hanc curam relinque,nos profpiciemus.Cim adderem, exurendis Lutheri libris €um è.bibliothecis eximi poffe, ex animis non item: Ja, inquit, ex animis: ibi eum Tu pofuifti. Cùm nihil inter nos conveniret adeo ut fi dicerem litteras bonas,ille continuò vocaret malas : fi librum caftigatum, ille falfatum : fi me dixiflem alienum è fa&ione, ille protinus caput faétionis appellaret : negaturus & intra oleam efe duri quicquam ‘> aut extra juglandem effe duri quicquam,fi quid tale affirmaffem: Re&orinterfecans rixam jam nimis longam, negavit bæc effe digna Theologis : fe libentiùs auditurum, fi quid faceret ad concordiam farciendam. Age, inquam, quando negas eam concordiam unica compotatione potuille coire , quid fupereft ad confummandam? Hortante Reëtore dixit: Ut farcias famam noftram abs Te | lefam. Ubi, inquam? in epiftolis? annuit. Illis, inquam, jam evulgatis mihi non eft in manu quod petis ; quanquam illic nullius famam læfi. Ergo palinodiam, inquit, cane. Quam ¢ Scribe , Lovani finceros & probos effe Theologos. Id, inquam, haud unquam negavi , fed quos ego taxavi , fi mihi præbebunt probam materiam , magnificè de illis feribam. Hic irritatus, Et Tu, inquit, fi nobis præbueris benè loquendi materiam , benè de Te loquemur. Tu ftylum habes, nos linguam habemus, Taxas, inquit, nos , quòd Tibi oblatremus à tergo; audeo Tibi in os dicere. Nec mirum, inquam; Tu quibus es moribus, auderes eriam confpuere os boni viri. Negavit fe adhuc efle tam contumacem, Hoc fermone interrupto, Re&or admonuit, ut de Luthero,