OCR
THOMAE MORO. “Da magis afferam quàm refurretionem, ac matrimonium edita declamatione fic prædicarim , ut Theologi putarint errorem effe hæreticum, quòd matrimonio plus fatis tribuerim. Poftremò cùm de Euchariftia nufquam, neque {cripferim, neque locutus fim , nifi ficut decer, id'eft, fumma cum reverentia : Ja,inquit, hee omnia fortaffe funt vera. O vocem impotentis animi, fibique nihil non indulgentis: cur hac potiùs in me vera eflent, quam fi quis dicat Egmondanum compilaffe facrarum ædium gazophylacium? quam incantaffe morituros, uti ſibi traderent hereditatem, que audivit in arcanis confeflionibus ? Hæc fortafie probabiliis in illum competerent,quam que volebat ille videri non abhorrentia à veris in me. Huic divo religionis femina. Quid Tibi nunc referam fingula t quicquid quocunque cafu dicebatur , rapiebatur in occafionem convicii, non aliter quàm folent pueri rixantes, ac miliercule procaces : quicquid dixeram regerebat in diverfum. -Objiciebat epiftolam ad debuerit vitare. Immo, inquit, doces eum fcribere. Lutherus aliquanto meliùs feripfiffet : adeo illum perire cupiebat, non corrigi. Sed illud nullo modo facias, fed ut quod facis, perpetud facias. Hic cùm excufarem civilitatem rhetoricam, qua negamus nos admonere,ctim maximé admonemus,rurfusincanduit. Pulchrè, inquit, dixiftis hoc vere Rhetorum eft, omnia fucare,fingere, mentiri. Arridens faffus fumaliquando mentiri Rhetores, fed interim mentiri nonnunquam SA