OCR
Tuomas Moro 29 interpellans magno clamore nautico: Non fingo, inquit » nolo fingere , hoc veftriim eft, vos poëræ fingitis, ac meptimini omnia. Jam magis ridere libebat, quam indignari. Si fingere non vis, ioquam, da igitur... Nolo, inquit, dare. Fac, inquam, ita effe.. Non faciam,inquit. Sit igitur ita. inquam. At non eft, inguit. Quid igitur, inquam, vis me dicere? Dic, inquit, Ita eft. Vix Reétor impetravit, ut fineret me loqui. Ut verum fit, inquam , me in libris meis quædam fcripfifle fecus quàm oportet, non tamen hoc erat tuum , ad animi tui vindi&tam abuti facri loci, facræ concionis autoritate, & populi fmplicis credulitate. Poteras viciffim in me fcribere, poteras me in jus vocare. Nunc non tam mihi facis injuriam,quam toti huicacademiz, quam toti populo, quàm facræ concioni , quæ longè aliis fabulis dicata eft, Hic quum deeflet homini quod refponderer, alid ut ſoler, deflexit. Ja, inquit, optares Tibi fimilem autoricatem, Quam, inquam, concionandi? annuit, Atqui, inquam, & olim fum concionatus, & arbitror me pofle meliora dicere, quam audio Te aliquando proferentem. Quin igitur, inquit, facis? Quia puto me, inquam, majus opere pretium facere fcribendis libris : tametfi tuam induftriam non improbarem , fi modo doceres ea que faciunt ad bonos mores. Ibi venit homini in mentem, quod fcripfiffem in litteris ad Re&torem, [legerat enim ] hac mihi immerenti, imo bené merentiindigné fieris Ubi,inquit,tubenè ‘Mereris? Fatentur, inquam, hoc plurimi, me non malè meritum de bonis litteris. Ja, inquit, fic vos eas appellatis; funt mala littere. Ert in facris, inquam, litteris multa reftitui. Imò, inquit , multa falfafti, ‘Cur igitur, inquam, approbat Romanus Pontifex ſuo 6