OCR
272 EpistoLa ERAND quam hominem immerentem in publica concione traducere mendaciis. Ibi continuò commotus homo, & relità quam ceeperat perfond , magis eriam purpura fcens [nam rubebat & antea, erat enim tempus pomeridianum, | Et cur, inquit,Tu nos traducis tuis facris libris? In libris , inquam , meis nufquam eft nomen tuum. Nec in concionibus , inquit, meis auditum eft nomen tuum. Negavi libros meos effe facros, in quibus aliquando narrem etiam fomnia mea , nihilque non nuger: non icem licere in facris | concionibus. Præterea longe minus, inquam, feriph | de Te quàm res haber. Tu de me publicè mentituses, dicens faviffe Luthero , cui nunquam favi in eum | fenfum , in quem tua di&a interpretatur populus, & ipfefentis. Ibijam non commotus, fed furenti fimilis: Imo, inquit,tu es autor horum omnium, tu es verfipellis ac veterator , & nihil non intorques caudà quádam, Atque his fimilia multa evomuit veriùs, quam dixit, | que illitum fuggerebat fplendida bilis, Senfi& mihi concitari ftomachum, jamque vox quedam eruperat, fermonisnon fatis temperati procemium, non quidem racha , fed-aliud quiddam., quod pejus oleat quàm fonat. Sed repreffi me illico, fatiùs ducens, & meg [nam parùm valebam] & Re@oris parcere valetudini, cui & ipfi cum Medicis res erat, poftremò ftultum & indecorum ratus adverfus furentem furere. Iraque fubridens verti me ad Re&orem : Poffem, inquam, teftari de infigni contumelia, poflem regerere convicia appellat me verfipellem , liceret ipfum viciflim appellare vulpem: appellat me duplicem, poffem ipſum appellare quadruplicem : ait me caudä contorquere omnia, poffem dicere illum linguà fuà inficere omnia: fed hec nec viris digna funt , ac vix etiam mulieribus. Agamus argumentis: finge me,.. Hic ille protinus