OCR
254 EpistoLra Erasmi fabula , curatum eft ut triftes etiam & morofi, boni confulant. Jam illudnon ut mordacits dium notari fcribis , fed ut impium., Nam quo, inquis, paĝo ferant pi¢ aures,quod future vite felicitatem dementie {peciem vocas? Obfecro te, optime Dorpi, quis tuum candorem docuit fubdolum hoc calumniandi genus? five, quod magis arbitror, quis aftutus ad hanc mihi ftruendam calumniam tua abufus eft fimplicitate? Ad | hunc modum folent ifti calumniatores peftilentifimi duo verba decerpere , cique nuda , nonnunquam & immutata nonnihil , ‘precermiffis his que durum alioqui fermonem leniunt & explicant.Notat ac docet hanc aftutiam in fuis inftitutionibus Quintilianus, ut noftra quàm commodiflimè referamus , additis confirmationibus , & fi quid elt quod mitiget , quod extenuet, quod alioqui caufam adjuvet: contrà que funtadverfariorum,ea deftituta his omnibus rècitemus idque verbis , quam fieri poteft, odiofiflimis. Hanc artem ifti non ex Quintiliani præcéptis, fed ex fua malevolentia didicerunt; qua fepenumero fit, ut que magnopere placitura fuerint fi fic referantur ut ſcripta funt , aliter recitata vehementer offendant. Relege, | quefo te,locum,ac diligenter infpice,quibus gradibus, quoque fermonis progreflu huc perventum fit, ut felicitatem illam dementiæ fpeciem effe dicerem. Ad hæc obferva, quibus verbis id explicem, videbis illic efle, quod veré pias auresetiam delectet, cantum abeft ut quicquam fit quod ‘offendar. In tua recitatione offendiculum eft, non in meo libello. Etenim cùm hocagere Morta,utuniverfumrerum genus Stultitiæ nomine completteretur, docerérque, rotius humane felicitatis fummam à Stultitia pendere, per omne mortalium genus pervagata et, ufque ad reges ac {fummos pontifices, Deinde perventum eft ad iplos