OCR
244 Epistora ERrasmt, eloquentiam, Anglis lautas menfas & formam, & ceteris item ejufmodi quædam , que quifque in fe di&a, vel agnofcar non illibenter, veli certe cum rify audiat. Ad hec , cum juxta argumenti fufcepri rationem, per omnia mortalium genera volvar, & in taxandis fingulorum vitiis verfer, quefo quid ufquam aut di&u fædum occurrit aut virulentum? Ubi flagitiorum fentinam aperio? ubi fecretam illam vitæ humanæ moveo camarinam? Quis nefcit, quam multa dici potuerint in malos ponulices, in improbos epifcopos & facerdotes, in viticfos principes, breviter, in quemvis ordinem, fi ad Juvenalis exemplum, non puduiffec ea mandare litteris, quæ mulros non pudet facere? Tantum feſtiva quedam & ridicula magis quam fœda recenfuimus, fed ira recenfuimus ut obitet & maximis de rebus nonnunguam admoneamus, quod illos fcire magnopere referat. Scio Tibi non eſſe vacuum ad hujufinodi nugas defcendere, fed tamen fi quando dabiturotium, fac attentiùs excutiasridiculos illos Morta jocos , nimirum comperies non paulo magis quadrare ad Evangeliftarum & Apoftolorum dogmata, quàm quorundam fplendidas, ficuti putant, & magnis dignas magiftris difputationes. Atque ipfe quoque in tuis litteris non diffireris pleraque vera efle, que illic referuntur. Verum exiftimas non expedifle, auriculas teneras mordaci radere vero. Si putas,nullo pa&o liberè loquendum effe, nec unquam promendam eſſe veritatem , nifi cùm non offendit; cur medici pharmacis ‘medentur amaris , è iego mimeo inter jaudatiflima ponunt remedia? Quod fi illi faciunt, corporum mèdentes vitiis, quanto magis par eft nos idem facere in fanandis animorum morbis? Obfecra, inquit Paulus, argue, increpa opportune, importune. Apoftolus vult omnibus modis infe@anda elle vitia