OCR
amam MERDARDUS 446 litatem appellate Eundem ad modum Deuteronomii cap. XXVI. Et refpexit bumilitaten, © laborem, atque anguffian. An non hic rægrelyooty appellat affictionen ? Le. Unde igitur iftis in mentem incidit, ut Aumilitatem in cantico interpretentur azizzi modeffiam. Hi. Nihil aliud video caufe, nifi quod malti theologi neglexerint & linguarum peritiam, & Latini fermonis ftudium, una cùm prifcis ecclefiæ doctoribus, qui fne hifce præfidiis ad plenum intelligi non queant: preterea quéd difficillimum fit revellere, fi quid penitus infederit animo. Porro videas quofdam tantum fcholafticis placitis tribuere, ut malint ad ea detorquere Scripturam, quàm ad Scripture regulam * opiniones humanas corrigere. Le. At ifthuc abfurdius eft, quàm quod narrant de regula Lefbia ?. Hi. Beda monachus, non admodum gravis $au€tor, quoties ab alienis recedit veftigiis, ex occafione ditæ humilitatis meminit de fuperbia. At Theophylattus * {criptor Graecus, qui fua fere ex probatiflimis Grecia {eriptoribus haufit, negat hic rarrelvwow accipi poffe pro virtute. Le. Ad iftud probandum quid opus elt auctoritate, cùm ipfe fenfus communis refpuat eam interpretationem? Hi: Re&è dixifti. Nam cùm modeflia fit quodammodo colophon ac tutatrix omnium virtutum ; zmmade/ffia elt, fi quis am de fe preedicet. Fatemur quidem, in fan&iflima Virgine virtutem hanc fuif 1am & incomparabilem (Chriftum femper exci nv le, fum pio) fed hoc ipfo ob modeftiam laudabilior eft, quòd eam ipfa non laudat, fed agnofcens fue conditionis humilitatem, myfterii magnitudi» nem adfcribit mifericordia divine. Maria, inquiunt, per modeftiam meruit 5 fieri mater Dei. Donemus hoc aliqua ex parte verum efe: Verùm quæ tandem modeftiæ fpecies eft. puellam hoc de fe prædicai ; ae 8 E re? Le. Quin & ipfe cantici tenor declarat, illam de ſua indignitate . 4 . e . D . D logui; eoque fi orditur: Magnificat anima mea Dominum. At que ul: Y nagus £ 7 ae J dicit, Merui fieri mater Dei per modeftiam, fe magnificat, non Do minum. Mox fubjicitur: Bece enim in koc beatam me dicent omnes generationes. Ecce fignificat rem fubitam & inexpeCtatam. Non expe&at autem fummum honorem, qui fe nullo honore dignum judicat. Nec felicitas dicitur, fi contingat quòd meritis debebatur, Flaccus 1 E ergo Scriptura regula nobis: at fi dicatur plurimos regula male uti: uno verbo regeram; nihil effe in rerum natura, quo male uti non pofint homines. Male his, qui bonis male 2 Quoniam hæc erat plumbea, ut Videre eft in auétoris Adagiis, & fic Per vim poterat adaptari cuivis ædificationis fpeciei, quod non æque magnum malum, ac detorquere & pervertere regulam auream Scripturæ per pravitafem, yi vulgo fit, 3 Pro tempore quo vixit, graviffimus meretur nominari, at non pauca fcripfit, & ‘wenerabilis eft ejus ufualis titulus, 4 Acridæ Archiepifcopus, in Bulgaria, feculo nono, qui plurima feripfit quoque. È 5 Modus eft loquendi vulgatus, qui olim non tam alte fonabat, quam nunc, attamén nullo modo quovis ` tempore mihi in hoc cafu arridet locutio,