OCR
541] TO WOLFGANG FABRICIUS CAPITO 491 autoris improbitas eleuabat, ita iure optimo studiorum fructum autoris existimatio commendat. Adiuuabit et illud quod praeter istam penitiorem doctrinam tuam etiam illa in scholis solemnia, quae caeteri sola probant, sic calles tenesque vt non alius magis; ne (quod solent) cauillari queant te ob id ad diuersum studii genus diuertisse, quod illa parum fueris assecutus. Efficacissime refellit quisquis errorem optime nouit. Nemo melius medetur morbo quam cui malum maxime cognitum est. Non quod optem hoc theologiae genus, quod hodie receptum est in scholis, obliterari ; sed quod accessione veteris veraeque literaturae cupiam et locupletius reddi et castigatius. Neque enim hine vacillabit sacrarum literarum aut theologorum autoritas, si quaedam posthac emendata legentur quae hactenus habebantur deprauata, aut rectius intelligentur in quibus hactenus professorum vulgus hallucinabatur ; imo hoe grauior habebitur illorum autoritas, quo syncerius diuinas literas intellexerint. Primam coitionem, quam acerrimam vocat Terentius, nossustinuimus: quanquam huic quoque difficultati tu ceu Geryon quispiam triplici literatura instructus, imo tot praesidiis armatus fultusque, maxime poteras esse par. Ad haec video tibi nec Theseos defore negocium hoc semel aggresso. Tum ea est animi tui fortitudo vt inuidiam, quae sic ex virtute eximia nasci solet quemadmodum ex lumine vmbra, facile contemnas; ea rursum morum tuorum suauitas vt morosis etiam placere possis. Quid multis? Omnia mihi pollicentur rem felicissime successuram. Vnus adhuc scrupulus habet animum meum, ne sub obtextu priscae litteraturae renascentis caput erigere conetur paganismus, vt sunt et inter Christianos qui titulo pene duntaxat Christum agnoscunt, caeterum intus gentilitatem spirant; aut ne renascentibus Hebraeorum literis Tudaismus meditetur per occasionem reuiuiscere: qua peste nihil aduersius nihilque infensius inueniri potest doctrinae Christi. Sic enim fert natura rerum humanarum, vt nullius ynquam boni tanta fuerit felicitas quin huius praetextu mali quippiam simul conaretur irrepere. Optarim frigidas istas argutias aut amputari prorsus aut certe solas non esse theologis, et Christum illum simplicem ac purum penitus inseri mentibus hominum ; id quod hac potissimum via fieri posse existimo, si linguarum adminiculis adiuti in ipsis fontibus philosophemur. Sed vtinam sic hoc mali vitemus vt non incidamus in aliud fortasse grauius. Nuper exierunt in vulgus aliquot libelli merum Iudaismum resipientes. Video quantum sudarit Paulus ille noster quo Christum a Iudaismo vindicaret, et sentio quosdam eodem relabi clanculum. 127. Geryones H. 134. obtentu H. 126. Terentius] Pr. 346. IIO mI 15 =) 40