OCR
44 ENCOMIUM agnofcit, atque ipsi Deo refcribit, quod: que cenfet fapienti a Republica traGank abftinendum effe, nisi quod potius monere debuerat, a fapientia temperandum ei, qui velit in hominum haberi numero, Deinde quid eundem accufatum ad cicutam bibendam adegit, nisi fapientia ? Nam dum nubes & ideas philofophatur , dum pulicis pedes metitur, dum culicum yo. cem miratur (1), qua ad vitam commy nem attinent, non didicit. Sed adeft pra. ceptori de capite periclitanti difcipulys Plato , egregius fcilicet patronus , qui tur be ftrepitu ofenfus, vix dimidiatam illam periodum pronunciare potuit. Jam quid dicam de Theophrafto , qui progreffus in cohcionem protinus obmutuit , perinde quasi repente lupo confpeđto? Quî mili: tem animaffet in bello? Ifocrates, ob in genii timiditatem , nec hifcere unquam ef aufus. M. Tullius eloquentie Romane pa rens , femper indecora trepidatione, per inde quasi puer singultiens , exordiri confuevit ; idque Fabius interpretatur cordati oratoris & periculum intelligentis argue mentum. Verum, cum hoc dicit, an non palam fatetur fapientiam obftare ad rem probe gerendam ? Quid ifti facient, cum (1) Hæc de eo fingit Ariſtophanes in Nubibus, Comœd,