OCR
148 HyPERASPISTAE 495 Tis. Sed hac nihil ad canfam, qai invicem libenter condonare debemus, ut famus bomines, © hamani alienam in nobis nihil eft. Hæc ille, Cum nemo rabiofius feripferit Løthero, vult tamen hoc fibicum omnibus Scriptoribus elle commune, quod alicubi parum temperarit ftylo, fed ramen hoc ipſum proficiſcitur à fimplicitate ingenii & zelo caufa divinæ , cui mire affeétus eft, Deinde cum in Diatriba tanta fim ufus moderatiotione, ut plerique judicarent effe collufionem non conflictationem, tamen ait ineffe tela quædam, ur viru-/ lentus etiam videri poflim, ni Lurherws eer vehementer zequus ac favens, qui boni confuluerit omnia, videlicet hoc agens, uti agam etiam gratias, guod tam placide tamque amice traétarit Diatribam, Quod ni fuif fer homo candidus ac favens, immane quantam convitiorum lernam effudiffet ; cum nunc favens &- candidus & ex animo amicus toto hoc libro tribuat mihi fummam omnium rerum in{citiam , ftuporem ingenii fummum , oblivionem, incogitantiam , ofcitantiam ebrietatem, lethargum, infaniam, levia {unt ifta, Epicuream animum, Lacianicam, hoc eſt, beo qui credat nullum effei Deum, irriforem divinarum Scripturarum, blafphemum in Deum, & hee fubinde recinuntur, ufque ad tedium etiam ipfius, nifi quod mox revigefcit maledicendi libido. In Diatriba non video quid poffit offendere, nifi quod de miraculis agens, negat quenquam iltorum adhuc exftitife , qui fanarit equum claudum, nee hoe tamen dictum eft in Lutherum proprie , fed in quofwis cjus confpirationis. O delicatum ingenium, quod tantillum joci ferre non poteft, ac vix bene penlatum cxiftimat, tot maledi&is, tot irrifionibus, quibus totus illius {cater liber! Condonem, inquit, nobis viciffim. (Quid hac philautia fuavius? Perinde quafi fi qui eum, a quo confperfus fuerit aqua, in coenum provolverit, fuflibus contuderir, vulneribus enecarit , fatiatus vindicta dicat, Condonemus. nobis invicem, humant nihil alienem eff a nobis. Bx hic demum incipit agnofcere hominem , cum alias agatur Spiritu Dei, quem nufquam orat ut accipiat, fed ut uberius accipiat , nobis precans ut illuminemur, fiamufque vafculum honorificum. At fi tanta eft animi teneritudo, ut equiclaudi diftum ferre non poffit, unde tanta lenitas in alios, a quibusaliis traétarur modis, aliis ornatur titulis? Er fi Diatribam modettix ſtudio frigentem ferre non poteſt, quomodo tuliffet fuos proferentem aculeos? Sed fratres illi perfuaferant Era/mum effe homunculum tenui fpiritu., formidolofum, mox emoriturum ad ifta convitiorum tonitrua. Nifi me publicæ tranquillitatis refpectus cohiberer, fentiret quam | timidum homunculum provocaffet. Promittit fibi mirificam apud poiteros memoriam. At ego potius auguror foturum , ut nullum nomen fub Sole fuerit unguam exfecrabilius Lusher: nomine, & apud Papiftas & apud Antipapiftas. Mundi Principes huic mundo deditos irritavit , caufam emendandæ difciplinæ ÆEccleftiafti cx, cui favebant optimi quique, fic exulceravit, ut & adverlariorum vires auxerit, & malum reddiderit im- | medicabile, quod ni Deus velut è machina fuccurrerit nunquam fopietur, Wifi maxima Chriftiani fanguinis effufione. Primitias jam vidimus in rufticis. Et hoc ftatu rerum ille ludit diéteriis in quos lubitum cit. | Erat aliud quod illi movit ftomachum in Diarriba. Quid? Quod Phrlippi fententiam ipfius fupprelo nomine taxarim. O non ferendam virulentiam! Nunc Libellis Germanice {eriptis objicit ingratitudinem quod! raxarim Wilheylam.. .E{t-ne quifquam hoc nomine? Si nullus eft nec fuit, nullius cit à me nomen proditum ,| & tamen illi quifquis fuit nihil debeo, multum ille mi- | hi. Fuit amicus, fedillius unius amicitia plus attulit mihi malorum quam multorum inimicitia. Hoc fatis eft de mortüo: Puto Jonam non elle tam improbum, ut jactet {ua in me officia. Vitus eft olim mihi vir Di no placidoque ingenio, priufquam Lutheri fpiritu eflet afflatus, qualis nunc ft nefcio. Nec aliud gueri de me poteſt, nifiquod euin-diflerentem adverfus Fabra Lø D rATRIBE s; Lib. IL. 1486 Hoc etiamfi tacuifem, liber editus arguebat. Hee admonitio erat, noninfe&atio. Quod autem habet argumentum querimoniæ? Nimirum grave feriumque fit oportet, quod ingenium tam tmanfuetum exacerbarit. Cum Diatribe prodiflet, adco non aculeata > ut ipfe Lutherw fateavay eam pre modeftia ftudio frigere: Et tamen ille dira (pirans apparabat cruentum calamum, {uo more traGtaturus Era/@07, ni duo, quibus plurimum tribuebat, reftinxiflent hoc incendium , Wilheylitty & doégtor fanas, quorum uterque magnis precibus agebat, ut-moderate placideque refponderet, allegantes ca= niciem ac feneétutem meam honorificam ac veneratioccelum vehentes. Hxc, ut ait, cogebatur non audire modo, verum etiam credere, cum longe aliud illi loqueretur Apologia, qua refpondi Fubro Stapalenfi: nam hoc ulcus. jam olim obdu&um refricare conatur, cum: incolumi amicitia inter Fabra ac me conttiterit illa concertatio. Sed aliquis illi lærum fed vanum nuntium attulit , Fabram ab ipſo ftare. Hinc illæ lacrymæ ! Hominis humanitatem [peéta, tantum tribuit duobus amiciffimis Wilheylo & Gone, ur Diatribæ, qu nihil aliud quam conferebat, tanta modeſtia tantaque manſuetudine reſponderit , quantam videmus in hoc libro cui nunc refpondeo. Non eft meæ civiliratis hic recitare litteras, quas mox edito libro privatim ad me fcripfit, in quibus hoc agit, ut ipfi gratias agam, quod tam amice candideque me tratalfer, longe aliter feris pturus, fi cum holte fuiffet res. Quod unquam ingenium fic fibi placuit? Et bæc rurfus admifcet, redditurus rationem quare feripferit Regi Anglorum , offenfam deprecans. Hoc imputat Chrifrerno Regi Danie, alterum Witheylo & fone. Bella comparatio! Efto, fuerit Danorum Rex auctor, ut litteris placarer Regis animum, in cujus nomen tam icurriliter fuerat debacchatus: Num etiam hoe fuaferar, ut fic tractaret eum quem feiebar Regi carifimum effe ? Hic non folum Chriftianam modeftiam, verum etiam prudentiam vulgarem in Lathero defiderare cogimur: Et hac Lutherus Germanico fermone {pargit per Oibem, tamerfi levius commoveor his infe&ationibus, quam invidiofis laudibus. Quæ res hortabatur, ut ejuldem libelli initio, meam eruditionem partibus infinitis præferat eruditioni Regis Anglie, cum omnibus ipfius feiolis? Sic enim ille loquitur. Quidhic, inquam, erat caufæ, ut me conferret Regi ac doétis Ange, potius quam Bilibaldum , aut Badaum , aut Leonicenum , aut alium quemvis è turba Scriptorum ? iex Latine fcripferat, nec illic ulla fyllaba ficbar mei mentio, :nec quicquam inerat quod ad me pertineret , illi refpondendum erat jabrupto mifcens Erafm: nomen, in lente, ut ajunt, unguentum, Ù sdèv meos tov Aidyucov. Nonenimputo ho(minem effe tam ftulrum, ut exiftimet me talibus lau‘ dibus deleétari. Verùm illud affe&tavit ut mihi apud Britannos ; apud quos habeo conftantiffimos ac fincerif= fimos amicos, conflet invidiam. Quid Rex poflit eruditione, libris editis declaravit. Quod attinet ad fciolos, non arbitror ullam effe provinciam; ex animo loquor, que pluribus infigniter eruditis viris abundet in | omni litterarum genere, quanquam. pauci fuas evulgant lucubrationes. In hoc numero neminem novi tammediocrem, cui merito poffim eruditione conferri. Vetigi, ut intelligant qui pro oraculo ducunt quicquid fcripferit Zatherus, cui fpiritui credant falutem animas rum fuarum. triba, tot confofla vulneribus, nec folum faucia telis | hoftilibus, verum etiam omnia tela, quæ miferat in'ho| tem, in ipfiasvitalia rerortafunt. Betamen viétor produc@altéram aciem, fed ad triumphum verius quam ad pugnam. Quisenim pugnare dignetur adverfus cadayer exanime? Non producit tamen’ totam aciem. * Ina * Forlan, Infinitum. finiunt