OCR
1459 A dD ais tanya ii 1 ~Depanentes igihur-amnem malitiam & ominem dolum, & A tera. Si Zwrherss mifotropos .gauder quam minimum.ò fimplicibus verbis difcedere, approbare debet huac denum. Omnis caro, id eft, omnis'homo, nondum renatus ccelitus, ef fenum, id eft, res terrena, vilis momentaneaque: exaruit eramen, affatu divini Spirits , vel immiflo morbo., vel fenio, vel. alia calamitates “aut, fi Lutherus patitur, vindicta neque -enim hic urgebo ahencam wegalam, qua nos docuit, fpirites yocabulum ,quoties confertur ad Deum, fonare -benignitatem, nifi forre:Dei benignitas exficcat homi-nem: Arcfaéto gramine, fos id ef, gloria, fi qua ef, -levis & momentanea decidit, Verm fi gramen hoc inferatur Chriffo, fit arbor frugifera , nanquam mar: |B cefcens., co quod verbam Domini maner in æternum, Indicat hoc Beinesicum ait, Renati nomex femine mortal, fedex ammontali per verbum Dei vivi.& permanentis materne. Er hujus arboris fractus attigeratante, putitacem, obedientiam,, icaritatem, fravernum amorem, cordis fimplicitatem. Quis igitur ferat eos, «qui carzis vocabulum tribuunt ‘homini quamlibet per „gratiam purificato , & carnem interpretantur impium afféétum. Taceo de Virgine matre, quam credimus ab omni carnis afe&u fuiffe immunem, de Prophetis, de fobanne Baptifta , arbitror & hodie vivere quam plurimos, qui carent impio affeétu. Aliud enim eft odidé Deum, aliud minus quam oportet amare Deum :|\C illud impietatis eft, hoc infirmitatis humane. Jam ut demus hic aliquem locum peccato onginis, & ex hoc relict ad malum pronitati , aut mature incommodis, certe Peirus mali graminis fru&tus commemorat, jubens abjicere omnem malitiam, dolum, fimulationes , invidiam ac detraCtionem. His vitiis ut maxima pars hominum ante gratiam fuir inquinata, ita non arbitror omnes aque fuifle corruptos. Alioqui fi omnis homo haber impium affeétum , habebat & is qui haec vociferatur impium affeétum. Dicet fe fentire hominem Spiritu vacuum. Imo docet nos in hoc libro, cui refpondeo, -innon renatis impune regnare Satanam, in renatis effe D “regnum Satanze ſub regno Spiritus, eo quod caro etiam in fanctis. concupifcic adverius fpiritum. Si caro fonat impium affeétum, & impietas cit contumelia in Deum, nonne fequitur & in renatis efle impium affe&um ? -Quod ff pronitas ad peccandum eft impietas, pictas €Tit propenfio ad bene agendum: Ponemus igitur & in adultis non baptizatis pietatem, eo quod habent nativam propenfionem indolis ad virtutem. Nam quod | Gentes colebant fovem, quem optimum maximumque | vocabant ,ex infitis 4 natura Religionis feminariis pro- | ficifeebatur, licet errarent in:dele@u perfonæ,riruque | colendi. Proindecaro, quotics abfque tropo fumitur, fiGnificat cam! corporis partem, que molliot conveftit of E fa nervofque, per fynecdochen accipitur pro toto corpore, ita dicuntur zn carne vivere , qui fuperfunt corpore. Rurfum per fynecdochen fumitur pro toto homine, & videbit omnis caro ſalutare Dei. Et, verbum caro faitum eft: Item hoc loco , omnis caro fænum. Eadem autem figura Hebræi carnem appellant hominem, qua Latini pro hominibus dicunt mortales; & Scriptura TAB AS MAT 1460 Carnalis eft iloramfapientia, nonimitum gloria fimilis et fori graminis’, fi conferatur cum Verbo Dei, Quare carhalis A Quia animalis, infincera yin plerifque corrupta malis affectibus. Et tamen in his corruptis eft fumma quædam animi pars, quæ ipfos redarguit; cam appello year id eft, prificipalem, Pariin antem dividit 'hominem`in tres partesy corpus, animam Gc fpiritam fpiritum appellans quod Philofophi dicunt 70 iyeporecy. Conftat autem in Scripturis carnis vocabulum variis ufürpari modis, ut modo demonitrayimus. Hæc obiter attigit Diatribe , uttëxeluderet totum horftinem ‘nihil ‘aliud-effe quam carnem, etiam poſt acceptam gratiam. Quid porto facit adverfum me foannes ? Dicit homines ex Deo natos fieri filios Dei, dicit quod natum eft ex carneicarnem cffe, quod ex fpiritu natum eft, fpiritum efc: & Parle diftinguit hominem carnalem à fpiritaali, & in Chriſto rénatos appellat novam ¢reaturam. : ‘Cur hee refer Diatribe? Nimiram ut refellat improbum dogma, hominem etiam impii affectus. Nec ftatim fateor principalem hominis ditatibus corrupti dilexerunt ea qua carnis funt. Sed Johannes dividit hominem in -duas partes, in carnem & fpiritum ,imo vertit totum ‘hominem à carne in fpiritum. Alioqui quid eft renafci , aut ficri novam creaturam ? Et Letheris committit duo regna y Chrifi & Belial. Verùm hæc omnia cum tropo dicta fint, non magnopere urgéñt in feria quæftione , cum allegoria plerunque fit incerta, nec undiquaque congruat. Verum ubi eft ille fpiritus in homine qui non fapit carhem, cum Larherus doceat totum hominem etiain poft datam gratiam juftificantem , nihil adhuc aliud efe quam carnem, nec aliud poffe quam peccare, adéo ut cum Deus non aliter operetur in illo, quam faber in officitta materiave , tamen non poflit ullum opus bonum facere. ‘Sed quod ex {piritw natum: non eft, caro eft. Pateor, Ergo nihil aliud-qaam caro, ergo tots impius ? Non aflentior.. Si concedit carnem {onare quiddam imperfectum & ad malum proclive, fatebo totum hominetn effe carnem, non quod omnis homi nis affectus int vitiofi, fed quod nulla pars fit hominis que non egcat auxilio gratia, videlicet’, fatio, voluntas, memòria , appetitus fenfitivus. Non tamen illico quicquid ratio percipit, error eft, nec quicquid voluntas €ligit, impictas eft, nec quicquid horret appétitve vis fenfibilis, crimen eft. + Hic exfpatiatur rurfus in locum communem , debacchans in me fimul & omnes quos hic locus non convincit , ut fateantur nullum cfe liberum arbitrium : ac nobis impingit diffimulationem vafram, qui fingamus nos velle doceti ‘per Scripturas , cum nihil velimus minus: Obfecro qua de ré poftulavit edoceri Diatribe? Num an homo nondum renatus fit caro, & renatus an fit fpiritus? Imo hæc & his fimilia loca produxit adverfus Latheri dogma , quo docet hominem quamvis renatum nihil aliud quam peccare. Verba Diatribes fie habent: Sé rorss homo etiam renatus per fidem nihil aliad ofk qaam caro, & caro fonat nt ipfe vnlt, ufus generis pro {pecie addit epitafim orationi. Interdum fonat imbecillitatem aut affeétum humanum , qui nonnunquam mere naturalis eft, nonnunquam ad vitium inclinat , fed nec omne vitium impietas eft} nec omnis ad impietatem proclivitas; dici poteft impietas. | p Habes , inguit, Scripturam quam ekigis.: Quam? ESaras magna voce clamat populum Spiritu Domini vacuum, carnem efe, Audio. Sed impium affe&tum'omnibus adelle non audios nec audio Spiritu vacuum. Jam enim preceflerat, peccata illius effe condonata, Imo Propheta nihil excipit, fed carnis vocabulo fignat hominem , & hanc fententiam in univerfos homines pronuntiat, cos nihil effe collatos ad Deum, ut mox docebimus. At ipfe nego quod profiteor. Quid profiteor? Philofophorum gloriam efle lorem feeni, Quid ni? ubi nova creatura? Super his doceri velim. Qux tan. dem eft in his verbis diffimulatio? An mihi perfuafam exiftimat fententiam tam abfurdam ; in qua ſibi non conftat ipfe, nonnunquam dicens populum fine {piritu carnem cfle , id cft, impii affeĉtus, interdum affeve: rans hominem quantumvis jufti&catum nihil aliud quam carnem effe , nec aliud poſſe velle quam peccare. Si Caro peccat, & ſpiritus carni cohwrens, quid eft illud in homine renato quod dicitur fpiritus ? Si non eft pars hominis , quomodo dicitur homo renatus ? Hoe crat quod Diatriba cupiebat doceri teftimon® Seriptürarum. Proinde quis hic erat locus his qu ‘declamat adverfus Judxos , nesantes probari SEA TiS quee Chriftus & Apoſtoli, & tota Ecclefia dc Vunt, adyerfus heereticos, qui nihil doceri poflunt, acs erfus Pa