Page 17 [17]
OCR
2 ‘120% Ebr. 1262 me facias Epicuri de grege porcum, quafi credam aut nullum cfe. Deum, aut fi quis eft, ci non eſſe curæ res mortalium, hæc, inquam, cum impingas, quibus ne fingi quidem quicquam poteft atrocius, tamen addis hyperbolam, me {cire, quid hic premas. Hic erat locus in te debacchandi, fi calami tui petulantiam imitari vellem. Nihil erat opus tam impudentibus commentis. Poteram ex aliorum fententiis aperire quod monftrum tu celes in corde, & quem fpiritum tua foripra nobis inhalent, Etenim fi tibi jus facis quidlibet in me jaculari vel ex tuorum veredariorum delationibus, vel ex fratrum litteris, vel ex animi tui divinatione, quanto juftius ego poffem idem ex Cæfaris ac Pontificum diplomatibus, ex gravium virorum libris in te proditis ? Obteftor tuum iftum fpiritum; quem toties nobis jactas, Luthere ,utrum hac ex animo fcribis, an in odium mej confingis? Si me fentis eſe taJem qualem deferibis, falfiffimam de me concepitti opinionem : fin ifta, quod magis credo , confingis, facile divinas qualem ego de te concipiam opinionem. Sin hæc ad te detulerunt fideles in Chrifto fratres, peflima fide mentiti funt. An ideo mihi cura non ſunt Ecclefiæ dogmata, quia tuas damnatas affertiones tueri recufo? An hoc teflantur tor meæ Lucubrationes, me credere nihil efe Deum? Quorfum opus erat tantum laboris defudare , cum licuerit profanas tratare | materias ? Aut quis unquam audivit cx me vocem de Dco impiam? Verùm fcio te longe aliud fentire quam {cribis , negue cuiquam. obfcurum crit quo fpiritu afflatus hee tam odiofe feripferis. Nec illa fucava facient, ut quifquam tibi credat; Metue Spiritum Dei, qui ferutatur renes & corda ; nec fallitur compofitis verbis. Hujufmodi fi velim inte viciffim uti, quantam dicendi copiam mihi non ars rhetorica, fed ipfa res fuppeditatura fir, & tu vides, opinor. Sed certum eft tueri promiflum, depellam intentatam calumniam, non recalumniabor. Quangquam hac. calumpia tam impudens eft, ut non egeat ullo patrocinio. Ergo ad rem, Si tibi ufque adeo difplicent Sceptice , fi tantopere placent affertores , cur quod ab Orthodoxis omnibus affertum eft , quod Ecclefiz clariflima voce’ prefcriptum eft, audes convellere? Utrum magis impiumeft, non difputare plufquam fat eft de dogmatibus Chriftianis, an ea labefactare, disjicere, conculcare, & his mo. Czeterum non alia in re plus colloco vel ſpei, vel folati quam in divinis Litteris, ex quibus arbitror me tantum haufiffe lucis, ut abfque tuis contentiofis dogmatibus ex mifericordia Domini fperem zeternain fa: lutem. Iraque Scripturarum non minor eft apud mé reverentia, quam apud cos qui illas adorant religiofi® fime. Deinde quod ad Ecclefiæ reverentiam pertinet fateor me femper optafle repurgari Ecclefiam, à quibufdam {moribus, nec me per omnia affentiri omnibus dogmatibus Scholafticorum , cxterum Ecclefix Catholice decreta, prafertim ca que generalibus Synodis prodira funt, & Chriftiani populi confenfu comprobata, tantum apud me ponderis habent, ut etiamfi menm ingeniolum humanis rationibus non affequatur quod prefcribit , tamen velur oraculum à Deo profectum fim amplexurus , nec ulla Ecclefiæ conftitutio à me violabitur, nifi neceffitas ipfa legem relaxet. Ac mihi vehementer difplicerem , animoque difcruciarer , fi proceres Ecclefize eam fententiam in me tuliffént quam in te pronuntiarunt , qualem caufam fis habiturus apud Deum, ipfe videris. Hunc animum haétenus prefiri & preeftabo. Tu divina ex tuo animo quecunque voles, ac me terque quaterque Papifticam appella. Animo meo nihil potes objicere, nifi quod cum. omnibus bonis viris optavi correctionem Ecclefie, fi fine gravi rerum tumultu fieri poffet. Nec te puder toties mihi objicere optatam Scepticoram licentiam, quafi quod per fe falfum eft, reperendo & affeverando fiat verum. In Litteris facris , quoties fenfus dilucidus eft, nihil Scepricnm cfle volo: fimiliter nec in decretis Eeclefiæ Catholicæ. Cærerum in aliis, de quibus affertores magna contentione digladiantur , dico me Ficile difceflurum in fententiam Scepticoram, hoc eft, diu ornare vocabulis, quibus tu ornas? Hic mihi rurfus ingeres tuam figuram, quafi tu reverearis (inquis) Scripturas & Ecclefiam. Quid fupereft, nifi ut prophetia fpiritum tibi vindices, imo divinitatem quandam, ut pronunties quid quifque celet in corde? Et tamen confideraturum , nec temere pronuntiaturum. Non eft igitur Scepricns qui non curat fcire quid verum, quid falfum, cum à confiderando nomen Babeant ; fed qui non facile definit, neque pro fua opinione digladiatur, | probabile. Tales Scepricos videas fuiffe veteres Orthodoxos frequenter in enarrandis facris Litteris; inquirentes ac fufpendentes interim fententiam , judicium aliis deferentes. Et in plerifque definiendis Ecclefia; ficut ante diximus, Sceptica fuit, multis feculis fufpendens fententiam. Quis autem tam perverſæ mentis eft , ut malit nihil certi fcire, quam omnium rerum habere certam fcientiam? Verùm in tanta rerum caligine, modeftius fimul & quietius eft Scepticum agere quam contentiofum aflertorem. Quid erit tandem quod tu non depraves ad calumniam? Quam vero amanter jinterpretaris quod fcripferam , five affequor, five non Deus diétus eft xadoyvasys. Excute tuum cor, & noli de alieno judicare. Vides hic, Luthere, quid merearis audire? Ego non revereor Scripturas Sacras, & tu revereris? Et hic {cilicet erat locusfcommati: Verzm, inquis, te de confitendo Chwuifto , & dogmatibus ejas, bic nihil voles dixife. Reéte moneor, & ego in gratiam tui, mco juri cedo, ac de animo tuo nolo judicare ; inque aliud tempus vel aliis id refervo. Hæc tua, Luthere, verba quid olent, quid fpirant, quid fapiunt ? Quid nifi fpiritum finceritatis Euangelicæ ? Obfecro te, fi velles, potes tu judicare de animo mco, & fi judicares, quid aliud quam impudentiam lucrifaceres? Aut quod jus tuum vocas, quod in gratiam meam cedis ? Num licentiam in quoslibet jaculandi quidlibet ? Aut quem morem tuum mea caufa relinquis? Nonne toto hoc libro morem antiquum obtines, hifi quod malediétis & calumniis teipfum fuperas? Aut quod tempus, quos alios fycophantas mihi minitaris ? Trane tu purgatus eris Ecclefiæ Catholicæ , fi mihi cri. men impietatis impegeris ? Iftis artibus, opinor, Apoftoli Mundum pellexerunt ad Evangelium. Hoc volo te tuofque omnes fcire, primam quod ad Scriptuyas attinet , fieri poteſt, uc in his enarrandis labar im- | addis graviter , Chriffianus vero anathema fit, fi non cer= tus fit È affeguitar quod ei praferibitur : quomodo enim credet quod now affequitur’ Ita-ne, vir egregie, aſſequi ingenii viribus, & naturalibus argumentis percipere ? Neque te fugicbat ,quid fentirem, non ufque adeo rudis es Latini fermonis, fed huc te rapuit calumniandi libido. Et fi parum fcires Latine, ipfe fermonis contextus indicat quid fentiam. Quid enim aliud cft fubmittere fenlum humanum Ecclefiæ judicio , nifi credere quod præfcribit Ecclefia? Ego non affequor quomodo differat Pater à Filio , quomodo procedat Spiritus Sanétus ab utrogue, cum neutrius fit filius , & tamen hoc apud me certius eft, quam quod digitiscontre&o. Et vide quam inique calumniaris omnia: eandem fententiam, quam in mea Diatriba calumniaris mul tifque convitiis exagitas,ipfe ponis in. tua formula, qua meam fcilicet cortigis ; Ubscungue, inquis, per infirmitatem liceret, &c. Quod tu vocas infirmitatem carnis, ego dico non affequi. Neque enim veritas eff in caufa, quo minus affequamur, fed infirmitas ingenii, quale me profiteor habere. Hic «òlis «ò triplicem liteni moves, Primum, quod feripferam in facris Lit
