OCR
133 ee IT BRU PAS BECU N DI UNNS, 134 cadunt, fufticiunt ad declarandum quanta fit vis fanétæ deprecationis. Sed fortaffe preftiterit , ut ad divinas Scripturas veniam, ut ex ipfius Chrifti verbis difcamusopes, quas deprecatio comparat his, qui ftudent per omnem vitam in €a verlari. Dicebar autem, inquit, ¢ etiam parabolambuc [pettanters, quod oporteatfemper orare. Fudex quidam erat in civitate quadam, qui negue Deum metuebat s neque hominem reverebatur: vidua antem erat in civitate ila, © venit ad illum, dicens: Vindica mede adverfario meo, & nolebat aliquamdiu: poſtea vero dixit apud fefe: Tamerfi Deum nonmetuo, nec hominem revereor y tamen quia mibi molefta eff vidua, vindicaboeam , netanfupplicans? Quantam bonitatem, quantam humanita‘tem erganosexhibebit Deus, qui non modo femper cu[pit mifereri , punite nanquam , yerum etiam ob ine ‘fienem erga genus hominum cavitatem , & fupplicia ‘comminatur nobis, & ingentia preparavit premia, ut & metus fuppliciorum avceret a vitiis, & premii pes exftimularet ad virtutem. Nonpoffum ab iniquo judice | |cogitationem avertere , contemplansinillius praeter na\| turam manfuetudine, ineffabilem Dei bonitatem. Etenim fi is qui nunquam cogitaret quicquam humanitatis cuiquam preeftare, fubito mutatus, mifertus eft viduæ rogantis, quantam erga nos Dei follicitudinem e cœlo p |deportabit deprecatio? At hæc quantum valeat ac poflit fanéta precatio velhinccognofcaslicebit, ficonfideres , quantum bonorum , fingulis diebus , ac fingulis horis ditam eletorur ſuorum clamantium ad'ipfumnotte av die, "e> patientiam habebit fuper illis? Dico vobis quod faciet vindilam illorum cito. Difcamus;fratrés, fapientiam in noftra, non quanta eft, fed quantum nobis datur affedum {efedemittunt, ac pretiofos lapilloshis qui verfantur in terra deferunt. Nosverodivinarum Scripturarum mate ferutantes, in ipfum fpiritualis fapientiee profundum, quantum quidem in nobis eft, decurramus, & vobisadteramus thefaurum bonum meliusornantem animas, quam orhant Regum capita ¢ gemunis contexte corone. Nam harum quidem pulchritudo, fimul cum ipfa vita marceſcit: Cæterum qui doétrina Spirituscoronat animam, cum hîcinterim cum omni mentisfecuritate vitæ tempus exigit , tum poft hujus vitæ finem , cum omni fiducia accedit ad tribunal Chrifti , plenus virtute, & ab omni vitio purus. Quem igitur thefaurum e profundo Scripturarum adducimus ?_Nonipfum profundum attingentes fapientiæ , fed co ufquedefcendentes, quoufque concedit Chriftus, qui homines invitans ad orandum , & utilitatem hinc proficifceatem commendare volens animis noftris: judicem quendam inducit, improbum ac fævum, qui pudorem omnem ex oculis abjecerat, quique Deitimorem ex anima propulerat. Atqui fatis erat jufti clementifque judicis perfonam propoluifle, ut hujus juftitia collata cum Dei bonitate, demonftraret quantum valeat deprecatio. Etenim fi benignus ac manfuetus homo placide recipit qui fupplices accedunt , quanto magis idem facturus eft Deus, cujus tanta eft erga mortalium genus benignitas, ut non folum noftram excedat intelligentiam , verum etiam major fit quam ut hujus magnitudinem, Andixi , judicis perfonam inducere. Nuncautem judicem propofuit immitem, impium, & inhumanum: in cæteris quidem implacabilem, ad preces vero benignum ac manfuetum ; videlicet ut intelligas, quodomnis precatio ingenium etiam malum, facile ad mifericordiam & clementiam pertrahit. Quam igitur ob caufam hoc fecit Chriſtus? Ne quis omnium ignoraret, quantam vim habeat deprecatio, atque idcirco poftquam judici omnium immanifimoadhibuifet viduam , eumque præter naturam oftendiffet fastum ex improbo humanum , ad Patrem fuum parabolam transfert, ad illum, inguam , bonum, manſuetum, mitem, humanum , miſericordia faa vincentem peccata mortalium , condonantem errata plurima, tolerantem quotidie in fe diéta convitia, diflimulantem honoremhaberi Daemoniis, {e contumeliis affici, filium fuum innumeris incefli convitiis , aliaque ferentem atrocia dicenda pariter ac filenda: & tamen fic convitisaftectus adeo manfuete tolerat. Quod protinus miferebitur? Audite, inquit, quid judex injuſtus dicat: Tametfi Deum nontimeo , nec hominem revereor, attamen quoniam mihi negotium faceſſit , vindicabo illam. Quid ais? Quod non potuit metus, hoc potuit deprecatio è Ac minæ quidem & ultionis ex{pectatio , non commoverunthominemad juftitiam: caterumubi rodiit vidua fupplex , judicem ex feroċi manfüctum reddidit. Quid igitur conjectandum eff de benigno Deo, accipiant, hi gui jugiter Deo fupphcant. Quem enim fugit, quod Solis, Lune, Stellarumque lumen, quod coli temperiem , ac variam, alimentorum copiam, quod opes, quod vitam , denique quod alia innumera bona cunétis ex æquo mortalibus largitur Deus, juftis pariteracimpiis, videlicet ob immenfam fuam humanitatem qua afficitur erga nos. Porro fi nec rogantesnec poftulantes, tantaquotidie milericordia profequitur ,ac refocillat, quantis bonis probabile eft fruituros eos, qui omnem yitam precibus & obſecrationibus vacarunt ? Age jam & illudexponamusvobis, quam multis fän\étis datum fit, deprecationis precfidio feryare, non foC ilum gentesac civitates, verum etiam orbem univerftim. In mentione vero deprecationis primus occurrit Pauls , dignus cujus mentio fiat, Paul , inquam, ille infatiabilis Dei cultor, & communis pater ac progenitor fervorum Chrifti. Tile igitur cuftos orbis terrarum , per deprecationem ac afliduam obfecrationem , omnes gentes falvas fecit, femper illud dicens nobis: Alujus ret gratia fieito genna mea ad Pairem Domini nofiri Fefu Chrifli, ex quo omai cognatio incalo © in terra nomindtnr, ut detvobis jaxta abundantiam gratia fue virtute corroborari per Spi“ritum ipfius utinbomine interno, imbabitet Chriftus per fi~ dem in cordibus vefiris. Vides quantam vim habeat precatio & obfecratio? Ex hominibus facit templa Chrifti. Et quemadmodum aurum , lapides pretiofi ac taarmiora confítituunt domos Regum , fic deprecatio templa Chrifti, utinhabitet, inquit, Chrifusin cordibusvefiris. Quid fublimius ad laudem deprecationis adferri poflit, quam quod templa facit Dei? quem cœli non capiunt ,is in anipo ingreditur, viventeminprecibus: Calum, inquit , mihi fedes ef, terra vero{cabellum pedum meorum. Quam ae adificabitis mihi, dicit Dominus, aut quis erst lo\cws requiei mea Quam domum Paulus ædificat fandis obfecrationibus? Flee, inquit, genuamea, ad Patrem Domini nofiri Fefu Chrifi, ut inhabitet Chriftus per fidem in cordibys vefirs. Quin & illinc intelligi poterit quanta fit vis fan&arum precum, quod Paulus per totum orÈ \bem terrarum velutalatusdifcurrens, in carceribus ha|bitans, flagella fuftinens, geftans catenam, vivens in fanguine ac periculis, infuper & Dzemones dejiciens ac mortuos excitans, morbos abigens, in harum rerum nulla fiduciam pofuit fervaridi homines , fed precibus communiit orbem, poftque miracula, poft excitatos mortuos, ad deprecationis præfidium accurrit, non aliter guam athleta, a corona ad palæftram: quandoquidem, & mortuorum excitationem, reliquaqueomnia, {uppeditat deprecatio. Quam enim yim habentin arboribus aque, hance in vita fanétorum habet deprecatio. Paulus hac medio noétis rigans animam, omnia facile perpeffus eft quamlibet acerba , non aliter præbens tere gaverberibus, quam fi fuiffet ftatua. Sic in ALacedonia carcerem concuflit, fic ceu leo quifpiam, precationè difrupit vineula, fie carceris cuftodem eripuitab errore, fic Demoniorumtyrannidem difcuffir. Quin &illa novimus , quæ ſcribir ad univerſos homines: Deprecationi infate, vigilantes in eain gratiarum attione, orantes ſimul (> pro me, ut detur mibifermo in apercione oris mei » ad libere prologuendum myfterium Euangelii. Quid ais? T'antam nobis fiduciam deprecatio prebet, ut pro Pas Jonon yereamurorare ? Quis milesaufit pro magno duTom. PELI. Pa ce Fy