OCR Output

189 APDO EH TH,

LXXX VITI, Diogeni denon irafcendo accurate dit
ferenti, adolefcens quidam protervus, veluti periculum
faciens, an re præftaret ea quæ docebat, infpuit illi in fa¬
ciem. T'ulithoe leniterac fapienter; Noz quidem, inquit,
iraſcor , ſed dubito tamen aniraſci oporteat.

LXXXIX. Conípiciens quemdam meretrici fuppli¬
cem ut impetraret quod petebat; Quid , inquit, ribi vis mi¬
Ser? praftat non impetrare quod rogas. Afcortorejici felicius
eft quam admitti. Et tamen plerique malum fùum &am¬
biunt inftanter, & magnoemunt.

XC. Cuidam habenti capillos unguento delibutos; Ca¬
ve, inquit,ze capitis fuaveolentia, vite maleolentiam addu¬
eat: nam Grecarum vocum jucundam affinitatem utcum¬
que reddere ftuduimus, tvwd¥ay & ducwdlav. Unguentum
eniminviro arguit vite mollitiem. Fama porto velut odor
eft hominis. Simile quiddam dixit Martialis :.

Nevole non bencolet, quibene femper olet.

XCI. Dicebat inter fervos ac dominos malos præter
vocabula nihil aliud intereffe, nifi quod mancipia fervi¬
rent dominis , domini cupiditatibus: fignificans utrofque
effe ſervos, miferioremtamen fervive fervitutem dominos
quam mancipia, fi fintimprobi. Nam qui ducitur affeétu¬

um arbitrio, & multos habet dominos & turpes & incle¬
mentes.

XCII. Grecimancipia, præcipue fugitiva, vocant
drdpimede, que di&io videtur compofitaex viro & pede,
quum Grammatici variam reddant etymologiam. Quum
igitur quidam improbus Diogenem Interrogaffet, quare
mancipia fugitiva dicerentur dydpdæoda , Quoniam, inquit,
pedes habent virorum , animum autem qualem tu nunc habes,
qui hoc percontaris : fentiens illi efe mentem non hominis N
fed pecudis.

XCIII. A prodigo petebat minam. Ille miratus im¬
probam poftulationem rogabat, cur quum abaliis obolum
petere foleas, ame minam petis? Quoniam, inquit, ab aliis
iterum me accepturum (pero, a te vero an umquam pofthac ac¬
cepturus fim, Xeãv iv ysvaci «erary id eft, iz Deoram geni¬
bus fitum ef. Attexuit enim hoc Homeri hemiftichium.
Significavit autem homini profufo periculum imminere,

quidem haberetreliquum.

XCIV. Quibufdam Diogeni probro vertentibus quod
peteret, quumid Plato nontaceret , Jo, inquit, petit
ille; fed
“Ay xtr REO AMI e ua mevbolal oi dan.

Ideft:

Admoto capite, ut ne quifquam exaudiat alter.
Abufus eft Homericocarmine, quod eftOdyflex à. quo
fignificavit, Platonemnon minus effe petacem, nifiquod
ille clam peteret, ipfe palam.

Dp tenes nR III 190

A |fenibus folatium, pauperibusdivitias , divitibus ornamen¬
tum : propterea quod ætatem fuapte fponte lubricam co~
erceat ab intemperantia, fencétutis incommoda honeſto
folatio mitiget, pauperibus fit pro viatico , non enim egent
eruditi. Divitum fortunas ornet,

C. Didymon, qui vulgo audiebat adulter, curabato=
culum virginis. Ei Diogenes dixit; Vide ne corrumpas puo
pillanz. Hoc diétum apud nos perdidit faam gratiam. Apud
Græcos autem xópa X virginem fonat X oculi pupillam. Lus
fitigitur exambiguo Diogenes,

l. Admonitusa quodam, ab amicis illi tendi infidias,
ut caveret, Quid facias, inquit, fi fimiliter e> cum amicis

. (© cum inimicis habebimus confuetudinem? Abinimicis no¬
B bis cavemus, amicis fidimus. Quod fi pariterab utrifque
nobis cavebimus, non eft {uaye vivere.

_ IL. Interrogatus quid effet in vitaoptimum , Libertas,

inquit. At vere liber non eft, qui ſervit vitiis : nec liber

efle poteft, qui multis eget: plurimisautem egetavarys,
ambitiofusac delitiis deditus.

1 LT: Olimin fcholis Pingi folebant Mufæ ceu ftudiorum
preefides. Ingrefùs igitur ſcholam, quum videret multas
Mufas, difcipulos admodum paucos , dixit preeceptori,
Cum Diis multos habes difcipulos. Ludens ex ambiguo fer¬
[mons Nam Graci cum Diisdicunt, proeo quod nos di¬
|cimus, faventibus Diis. Interdum evy oid eft, cum, fignifi,

Cat comitem: cum multis tedefendi, id eft, multi mecum
C tedefenderunt. y

IV. Quicquid per ſe turpe non effet
quidem dicebat effe turpe. Hunc igitur
nabatur ; Si pranderemalum non oft
lum eft : ſed pranderenibil mali
malu eft. Hactehus tolerari p
verum quis ferat fimiliter colligentem, exonerare ventrem,
aut reddere lotium, aut habererem cum uxore , aut exue¬
re veftes, malum noneft: ergonec in publico malum eft.
Probis viris ubique placet verecundia.

V. Dicebat ufum atque exercitationem quemadmo¬
dum in a&ionibus extrariis, ita & in aétionibus virtutis &
animi tum celeritatem quamdam tum facilitatem pa¬
rere.

VI. Dicebat, nec!
tem finelege.

VII. Nobilitatem atque hoc genus alia fortunæ deco¬
ra, dicebat nihil aliud effe quam yelamenta malitie. Di¬
vites enim quum aliis nihilo fint me

licentius > Juxta illud Flacci de Di
hoc veluti virtute perattum Speravit magna landi fore. No¬
biles autem plerique & hodie fibinibil non permittunt.
VIII. Quum Xeniadæ ferviret, amici agebantdeillo
redimendo. At ille, Nequaquam, inquit, an nefcitis leones

> 1dnein publico
in morem ratioci¬
nec in foro prandere ma¬
oft, ergonecin foro prandere
oterat Cynicus fyllogifmus,

egem effe fine civitate, nec civita¬

liores, tamen peccant
vite; Et quiequid volet,

XCV. Animadvertens quemdam imperite jaculan¬
tem, proxime fcopum confedit : cur id faceret interro¬
gantibus; Ne forte, inquit, me feriat : fignificansillum quid¬
Vis percuflurum citius quam fcopum. Atalii {peétatores
quam poffunt longiffime fefe a {copo femoyent ne fe¬
Yantur.

XCVI. Quifcopumnonattingunt, hi vulgo uy,
id eſt, fraftrari dicuntur. At Diogenes negavit ios fruftra¬
vi qui aberrant a Scopo, fed eos qui curas ſuas ad voluptates ve¬
lutad ftopum dirigerent. Namabhis petunt beatitudinem,
quum per eas deveniant in {ummam miferiam.

XCV IL. Interrogatus num quid mali effet mors; Quo
inquit, pafo malum, quum prafentem non fentiamus ? Quod
antem abeft nulli malum cf. Dum fentit homo, vivit : non¬
dum igitur adeft mors: que fiadfit, abeft {enfus. Malum
autem non eft, quodnonfentitur. Hancratiocinationem
quidamtribuunt Epicuro. Mors quidem mala nonett, fed
iterad mortem miferum eft. Id fimetuimus » tota hominis
vita quid aliud eſt quamiterad mortem?

XCVIII. Narrant Alexandrum Magnumadſtantem
Diogeni, quefi
Quid es! bonuman malum? Alexander refpondit „bonum.
Quis, inquit , timet bonum ? Convicit Regem non effe me¬
tuendum, nifi fe malum effe profiteretur. Sed eodem en¬
thymemate colligeret, Deum non effe timendum.

fon tts fervire a quibus aluntur , fed altores potius fervire leoni¬
bus. Nam leo ubicumque eft, femper leo eft.

IX. Quum a letali fomno effer experrectus, Medicuf¬
jquerogaret quidageretur; Rece, Inquit, 2am frater “fratrem
amplettitur. Alludens ad Homerum, qui Sdyeroy & Jaway
germanos finxit , quod fomnus mortis fit imago.

X. Rogatus quomodo fe vellet fepeliri, Juft cadaver
abjiciinhumatum. Tum amici, volucribus ne & feris ? Mi¬
Lol vero inquit , ed bacillum prope me quo illos abigam ve
vite. Rurfusilli, Qui poteris non enim Senties. Quid igitur y
inquit , mihi ferarum laniatus oberit nihil fentienti ¢

XI, Quum Plato laudaret quemdam hocnomine „quod
erga omnes effet humaniffimus ; Quid, inquit Diogenes,
illi tribuendum efi quitor annosia Phil oſophiaverſatus nullum
F hattenus affecit dolore? Sentiens proprium Philofophi mu¬

nus effe mederi vitiis hominum: id autem ficri non pof
fe, nifi metu ac dolore: metu probri, dolore præfentis
ignominiæ.

XII. Idem in Lacedæmone
confpiciens fefe ftudiofe ad feftu
Quid facis, inquit? An zon quilibes dies viro bono feftus eff
Senfit hunc mundum effe fanum Deo dignum, in quo con¬
ftitutus homo femper honefte velut in confpectu Numinis
omnia cernentisverfarideberet. Detorfit huc proverbium
quodicitur, pigris ſemper efe feſtum.

peregrinum quemdam
m diem componentem,

XCIX. Eruditionem omnibushoc fermone commen¬
dabat, quod diceret cam juvenibus adferre fobrietatem 5
|

XIII. Dicere folebat adolefcentibus meretricum do¬
mos ingredere,ut perfpicias quam viles res, quanto emantur

pretio