OCR
189 APDO EH TH, LXXX VITI, Diogeni denon irafcendo accurate dit ferenti, adolefcens quidam protervus, veluti periculum faciens, an re præftaret ea quæ docebat, infpuit illi in faciem. T'ulithoe leniterac fapienter; Noz quidem, inquit, iraſcor , ſed dubito tamen aniraſci oporteat. LXXXIX. Conípiciens quemdam meretrici fupplicem ut impetraret quod petebat; Quid , inquit, ribi vis miSer? praftat non impetrare quod rogas. Afcortorejici felicius eft quam admitti. Et tamen plerique malum fùum &ambiunt inftanter, & magnoemunt. XC. Cuidam habenti capillos unguento delibutos; Cave, inquit,ze capitis fuaveolentia, vite maleolentiam addueat: nam Grecarum vocum jucundam affinitatem utcumque reddere ftuduimus, tvwd¥ay & ducwdlav. Unguentum eniminviro arguit vite mollitiem. Fama porto velut odor eft hominis. Simile quiddam dixit Martialis :. Nevole non bencolet, quibene femper olet. XCI. Dicebat inter fervos ac dominos malos præter vocabula nihil aliud intereffe, nifi quod mancipia fervirent dominis , domini cupiditatibus: fignificans utrofque effe ſervos, miferioremtamen fervive fervitutem dominos quam mancipia, fi fintimprobi. Nam qui ducitur affeétuum arbitrio, & multos habet dominos & turpes & inclementes. XCII. Grecimancipia, præcipue fugitiva, vocant drdpimede, que di&io videtur compofitaex viro & pede, quum Grammatici variam reddant etymologiam. Quum igitur quidam improbus Diogenem Interrogaffet, quare mancipia fugitiva dicerentur dydpdæoda , Quoniam, inquit, pedes habent virorum , animum autem qualem tu nunc habes, qui hoc percontaris : fentiens illi efe mentem non hominis N fed pecudis. XCIII. A prodigo petebat minam. Ille miratus improbam poftulationem rogabat, cur quum abaliis obolum petere foleas, ame minam petis? Quoniam, inquit, ab aliis iterum me accepturum (pero, a te vero an umquam pofthac accepturus fim, Xeãv iv ysvaci «erary id eft, iz Deoram genibus fitum ef. Attexuit enim hoc Homeri hemiftichium. Significavit autem homini profufo periculum imminere, quidem haberetreliquum. XCIV. Quibufdam Diogeni probro vertentibus quod peteret, quumid Plato nontaceret , Jo, inquit, petit ille; fed “Ay xtr REO AMI e ua mevbolal oi dan. Ideft: Admoto capite, ut ne quifquam exaudiat alter. Abufus eft Homericocarmine, quod eftOdyflex à. quo fignificavit, Platonemnon minus effe petacem, nifiquod ille clam peteret, ipfe palam. Dp tenes nR III 190 A |fenibus folatium, pauperibusdivitias , divitibus ornamentum : propterea quod ætatem fuapte fponte lubricam co~ erceat ab intemperantia, fencétutis incommoda honeſto folatio mitiget, pauperibus fit pro viatico , non enim egent eruditi. Divitum fortunas ornet, C. Didymon, qui vulgo audiebat adulter, curabato= culum virginis. Ei Diogenes dixit; Vide ne corrumpas puo pillanz. Hoc diétum apud nos perdidit faam gratiam. Apud Græcos autem xópa X virginem fonat X oculi pupillam. Lus fitigitur exambiguo Diogenes, l. Admonitusa quodam, ab amicis illi tendi infidias, ut caveret, Quid facias, inquit, fi fimiliter e> cum amicis . (© cum inimicis habebimus confuetudinem? Abinimicis noB bis cavemus, amicis fidimus. Quod fi pariterab utrifque nobis cavebimus, non eft {uaye vivere. _ IL. Interrogatus quid effet in vitaoptimum , Libertas, inquit. At vere liber non eft, qui ſervit vitiis : nec liber efle poteft, qui multis eget: plurimisautem egetavarys, ambitiofusac delitiis deditus. 1 LT: Olimin fcholis Pingi folebant Mufæ ceu ftudiorum preefides. Ingrefùs igitur ſcholam, quum videret multas Mufas, difcipulos admodum paucos , dixit preeceptori, Cum Diis multos habes difcipulos. Ludens ex ambiguo fer[mons Nam Graci cum Diisdicunt, proeo quod nos di|cimus, faventibus Diis. Interdum evy oid eft, cum, fignifi, Cat comitem: cum multis tedefendi, id eft, multi mecum C tedefenderunt. y IV. Quicquid per ſe turpe non effet quidem dicebat effe turpe. Hunc igitur nabatur ; Si pranderemalum non oft lum eft : ſed pranderenibil mali malu eft. Hactehus tolerari p verum quis ferat fimiliter colligentem, exonerare ventrem, aut reddere lotium, aut habererem cum uxore , aut exuere veftes, malum noneft: ergonec in publico malum eft. Probis viris ubique placet verecundia. V. Dicebat ufum atque exercitationem quemadmodum in a&ionibus extrariis, ita & in aétionibus virtutis & animi tum celeritatem quamdam tum facilitatem parere. VI. Dicebat, nec! tem finelege. VII. Nobilitatem atque hoc genus alia fortunæ decora, dicebat nihil aliud effe quam yelamenta malitie. Divites enim quum aliis nihilo fint me licentius > Juxta illud Flacci de Di hoc veluti virtute perattum Speravit magna landi fore. Nobiles autem plerique & hodie fibinibil non permittunt. VIII. Quum Xeniadæ ferviret, amici agebantdeillo redimendo. At ille, Nequaquam, inquit, an nefcitis leones > 1dnein publico in morem ratiocinec in foro prandere maoft, ergonecin foro prandere oterat Cynicus fyllogifmus, egem effe fine civitate, nec civitaliores, tamen peccant vite; Et quiequid volet, XCV. Animadvertens quemdam imperite jaculantem, proxime fcopum confedit : cur id faceret interrogantibus; Ne forte, inquit, me feriat : fignificansillum quidVis percuflurum citius quam fcopum. Atalii {peétatores quam poffunt longiffime fefe a {copo femoyent ne feYantur. XCVI. Quifcopumnonattingunt, hi vulgo uy, id eſt, fraftrari dicuntur. At Diogenes negavit ios fruftravi qui aberrant a Scopo, fed eos qui curas ſuas ad voluptates velutad ftopum dirigerent. Namabhis petunt beatitudinem, quum per eas deveniant in {ummam miferiam. XCV IL. Interrogatus num quid mali effet mors; Quo inquit, pafo malum, quum prafentem non fentiamus ? Quod antem abeft nulli malum cf. Dum fentit homo, vivit : nondum igitur adeft mors: que fiadfit, abeft {enfus. Malum autem non eft, quodnonfentitur. Hancratiocinationem quidamtribuunt Epicuro. Mors quidem mala nonett, fed iterad mortem miferum eft. Id fimetuimus » tota hominis vita quid aliud eſt quamiterad mortem? XCVIII. Narrant Alexandrum Magnumadſtantem Diogeni, quefi Quid es! bonuman malum? Alexander refpondit „bonum. Quis, inquit , timet bonum ? Convicit Regem non effe metuendum, nifi fe malum effe profiteretur. Sed eodem enthymemate colligeret, Deum non effe timendum. fon tts fervire a quibus aluntur , fed altores potius fervire leonibus. Nam leo ubicumque eft, femper leo eft. IX. Quum a letali fomno effer experrectus, Medicufjquerogaret quidageretur; Rece, Inquit, 2am frater “fratrem amplettitur. Alludens ad Homerum, qui Sdyeroy & Jaway germanos finxit , quod fomnus mortis fit imago. X. Rogatus quomodo fe vellet fepeliri, Juft cadaver abjiciinhumatum. Tum amici, volucribus ne & feris ? MiLol vero inquit , ed bacillum prope me quo illos abigam ve vite. Rurfusilli, Qui poteris non enim Senties. Quid igitur y inquit , mihi ferarum laniatus oberit nihil fentienti ¢ XI, Quum Plato laudaret quemdam hocnomine „quod erga omnes effet humaniffimus ; Quid, inquit Diogenes, illi tribuendum efi quitor annosia Phil oſophiaverſatus nullum F hattenus affecit dolore? Sentiens proprium Philofophi munus effe mederi vitiis hominum: id autem ficri non pof fe, nifi metu ac dolore: metu probri, dolore præfentis ignominiæ. XII. Idem in Lacedæmone confpiciens fefe ftudiofe ad feftu Quid facis, inquit? An zon quilibes dies viro bono feftus eff Senfit hunc mundum effe fanum Deo dignum, in quo conftitutus homo femper honefte velut in confpectu Numinis omnia cernentisverfarideberet. Detorfit huc proverbium quodicitur, pigris ſemper efe feſtum. peregrinum quemdam m diem componentem, XCIX. Eruditionem omnibushoc fermone commendabat, quod diceret cam juvenibus adferre fobrietatem 5 | XIII. Dicere folebat adolefcentibus meretricum domos ingredere,ut perfpicias quam viles res, quanto emantur pretio