OCR
399 art Begdéas videtur, cum in confilio diftri&ogla dio regem impetiturus, à Pallade coercetur , admonitus, ut intra convicia duntaxat indignetur. Atquihoc ipfum erat impotentis animi, in frequenti principum confeflu, tot probris, tam manifeftis conviciis incum debacchari, penes quem rerum erat fumma. Achillem imitatus videtur Alexander ille Magnus, ac plane vicit: quippe quem coufque precipitem egerit impetus animi, ut in amiciffimos etiam ferrum deftrinxerit. Agamemnonem Sardanapalus eft æmulatus, {ed itaamulatus, ut longo praceflerit intervallo. Quin utriufque generis innumerabiles invenire liceat, quivel hujus inertiam, vel illius ferociam referant: perpaucos autem reperias, qui proverbium hocfecuti, tempeftivam celeritatem cum prudenti tarditate rete mifcuerint: nifi quod pro multis unus fufficit, Fabius ille Maximus, cui cognomen etiam additum Cun&atori; qui cum fibi laudem peperit immortalem, tum Romano imperio cun&ando reftituit rem, aliorum ducum inaufpicata celeritate jam ad extrema redactam. Itaque non fine caufa video fatum, ut hoc avedde Bpadiws in tantum arriferit duobus Imperatoribus Romanis, omnium facile laudatiffimis, O&avio Augufto, & Tito Vefpafiano , quorum utrique fingularis quædam aderat animi magnitudo, cum incredibili quadam lenitate, facilitateque conjuncta, ut cum amabili morum popularitate , omnium animos fibi deyinxifient, nihilo fecius tamen pari diligentia, fi quando res virum poftularet, celeriter res maximas confecerint. Oétavius igitur hoc diéto tam impenfe delectatus eft, quemadmodumin Noétibus Atticis libro decimo capite undecimo narrat Aulus Gellius, & hunc fecutus Macrobius Satur. lib. vr.ut non in fermonibus modo quotidianis crebrius ufurparet, verum ctiam Epiftolisfuis frequenter infereret, admonens his duabusvocibus, ut ad rem agendam adhiberetur fimul & induftriæ celeritas, & diligentiæ tarditas. Quod quidem Gellius Latinis exiftimat unico verbo dici, matura. Nammatarari, quod neque prepropere fiat, neque ferius quam oporteat, fed ipfò in tempore. In hunc fenfum ufurpafle Maronem, cum ait Æneidos libro primo: Maturate fugam. Quanquam omnino vox hæc apud auétores fignificat idem, quod feftinare, fed ita feftinare, netempuslegitimum antevertas. Siquidem feftinata recte dixeris ctiam preepropera, zz4t4rata non dixcris. N eque difdent ab his quze Suetonius traditin hujus vita: Wzhel, inquiens , nus in duce perfetto, quam feftinationem stemeritatemque convenire arbitrabatur. Crebro itague illa Jattabat: Zmelde Bogdius, doParie jde ts duetvev è Segavs rex Tps. Hec ferme Suetonius. Eft autem verfus trochaicus tetrameter catalecticus ex Poeta quopiam , ut conjicio, decerptus, cui Cefar de fuo fubjecit segays. Cujus hæc eft fententia. Feftina lente. Nam qui tuto citrague lapfum rem gerit , melior eft, quam audax @& confdens. Tutiora funt enim, quæ lentis confiliis providentur, quam qua calidis confiliis properantur. Jam vero dictum idem Tito Vefpafiano placuifle. ex antiquiffimis illus nomifmatis facile colligitur: quorum unum Aldus Manutius mihi fpe€tandum exhibuit argenteum, veteris, planeque Romana fcalpture, quod fibi dono miflum ajebat à Petro Bembo patritio Veneto, Juvene cum inter primos erudito, cum omnis literariz antiquitatis diligentiffimo perveftigatore. Nomifmatis character erat hujufmodi : * altera ex parte faciem Titi Vefpafiani cum infcriptione preefert , ex altera ancoram, cujus medium ceu temonem Delphin obvolutus compleétitur. Id autem fymboli nihil aliud fibi velle, quam illud Augufti Cæfaris ditum are phicarum. Sic enim vocantur ænigmaticæ {calpturæ, 1 Aliquot fimiles nummos Titi memorat Franciſcus Mediobarbus Biragus, in Imperatorum Romanorum Numifmatibus , inter numJos in honorem ejus cufos, A rrj 400 quarum prifcis feculis multus fuitufus, potiffimum ÆÆgyptios yates, ac Theologos: qui nefas effe bant, fapientiæ myfteria literis communibus vul apud duce: È 3 O Pros fano prodere, quemadmodum nos facimus, ka en cognitu dignum judicaffent, id animantium rerum variarum expreffis figuris ita reprefentabant > Ut non cuivis ftatim promptum eflet conjicere: verun , fi cui fingularum rerum proprictates, fi peculiaris cujufque animantis vis ac natura cognita , penitufque perfpe&a fuiflet, is demum collatis corum {ymbolorum c ris, enigma fententia deprehendebat. Velut Ægypti Ofirim fuum , quem cundem Solem effe putant, fignificare volunt, infcalpunt {ceptrum 5 inque co fpeciem exprimunt oculi, nimirum innuentes hune Deum efle, regalique poteftate fublimem , cunttade{picere, quia folem Jovis oculum appellat antiquitas, Hujufmodi ferme refert Macrobius libro Saturnalium primo. Item annum hoc modo demonftrabant : Effingebant ferpentem Ita circumvolutum, ut caudam ore teneret infertam, imnuentes annum femper iifdem vicibus temporum reciprocantibusin fefe recurrere. Unde Servius autumat apud Græcis evaus8 vocabulum at= tributum anno, atque huc refpexifle Maronem » cum ait: que onje1cum Atque in fe fua per veftigia volvitur annus, Etiamfi Horus /Egyptius, cujus exftant duo fuper hujufmodi fymbolis libri, ferpentis fcalptura non annum, fed ævum repræfentari tradit : Annum autem tum Ifidis, tum Phoenicis imagine. Scripfit his de rebus Plutarchus in commentario De Offride , & Cheeremon apud Græcos, teftimonio Suidæ, cujus ex libris excerpta fufpicor ea, qua nos nuper confpeximus hujus gencris monimenta, in quibus etiam heec therat piétura: Primo loco Circulus : deinde ancora > quam mediam, ut dixi, Delphinus obtorto corpore circumplectitur. Circulus ut indicabat interpretamentum ad{criptum , quoniam nullo finitur termino > fempiternum innuit tempus. Ancora quoniam navim remoratur &alligat, fiftitque, tarditatem indicat. Delphinus, quod hoc nullum aliad animal celerius, aut impetu perniciore, velocitatem exprimit: quæ fi {cite connectas, efficient hujufmodi fententiam: Aei orelde Begdéws. 1.€, Semper feftina lente. Porro hoc {eripture genus non folum dignitatis plurimum habet, verum etiam voluptatis non parum, fi quis modo rerum, ut dixi, proprictates penitus perfpeétas habuerit: id quod partum contingit {olerti contemplatione rerum, caufarumque naturalium, partim liberalium cognitione difciplinarum. Veluti fi quis ex Ariftotelicis libris, quos de Naturali Auditu inferipfit, probe tencret analogiam quandam efle, & fimilitudinem inter magnitudinem , motum, ac tempus : nam horum trium unumquodque pariter in codem exiftunt. Siquidem uttempus adhæret motui, ita motus adhæret magnitudini. Quod in magnitudine punétum, hoc momentum in tempore, impetus in motu (liceat enim interim fic appellare , quod in motu minimum eft, atque indivifibile ) Neque enim de vocibus laborandum, fi de re conveniat. Jam igitur fi in reéta linea magnitudinem confideres , duo punéta reperies, quorum alterum fit initium duntaxat, alterum finis tantum, h.e. unde quafi fluit longitudo, & in quod definit. In cadem fi motum con{tituas, duos item reperies impetus ,alterum unde motus oritur, alterum in quem definit. Horum ca ratio cft, ut quiinitium eft, tantum ejus motus initium fit: qui finis, tantummodo finis. Motum tempus neceflario comitatur. Eft enim hujus veluti regula, cujus naturam fi feparatim contemplere, duo vides momenta (liceat enim ita loqui) alterum temporis illius initum, alterum finem. Rurfum autem, fi incadem lineaconfideraris, puncta magnitudinis, impetus motus, Momenta temporis, quæ media intercedunt inter initium & finem , vides horum uniufcujufque velut anticipitem effe naturam. Etenim ad initium relata , fines