OCR
pofita digrediuntur. Vel in illos, qui præfcriptos fibi terminos, & poteftatis mandatæ modum tranfeunt. Natum adagium à Phäyllo quodam Pentathlo Opuns tum difco mirum in modum valuiffe legitur. Hæc ferme Suidas. Exftat & infcriptio ftatue illius hujufmodi: Hévr Sen aevevngv@ adac mmdyor DAAG Aron dl izar, zT YomAamp oy. K i. e. Quinque fupra quinguaginta pedes falist Phäyllus. Dis cum antem jacit centum, exceptis quingue. Meminit hujus adagii Plato in Cratylo: Kai wèg rò èoranpa dreog. ic. Er ultra ſepta ſalire. Refert & Julius Pollux libro De Rerum Vocabulis tertio. Lucianus in Somnio : vate rm tonampWo jdn meg. i. €. Ultra fepta jam tranfilit. De fomnio ; cujus finis cum fit fomnus, jam ctiam vigilanti duraret, Chryfoftomus Homiliain 11. Cor. 111. 7 mduuals mmpé6n, 1.0. fepta tranfcendir. De Paulo loquitur, qui quum gratis doceret Euangelium, plus preeftitit, quamab Apoftolisexigebatur. Cicero De Oratore lib. primo : Et quafi certarum artium forenfibus cancellis circumftriptam fcientiam. Idemin Actionibus : Ab his cancellis, quibus me circumfcripf, declinavero. Locus enim is, inquo celebrabantur ludi forenfes, foffis, cancellis, aut aliis id genus feptis erat circumfcriptus. ; XCIV. Pfirice fatta. à Pfjra infula quepiam eft, haud procul aChio, cujus meminit & Homerus lib. Odyflea tertio, Pfyriam appellans: i B° xavreede Xioso veoiuedc moaumerocosns Nyos Om Yvesys, au TW tar CONTE ex ov Tes. j a. e. Certe fupra Chinm redibamus alperam, juxtainfulam Liyran, ipfam Chinm a finiftris habentes. Strabo E pronunciat plurative, & neutrali genere. Meminithujus & Plinius libro Mundane Hiftoria quinto. Ea infula quoniam effet & perpufilla & ignobilis , in con.temptus ac vilitatis proverbium abut, ut qua fordide, parumque magnifice fierent, Pfjrice facta dicerentur. Hec ferme Stephanus. Idem citat Cratinum : ; veg t Atoyvooy Tes. reg In P/yra Bacchum ducentes, Eundem rurfus in Nemefa: Yvegre Tw order xyes. 1, €. In P(jra fpartam ducis. XCV. Bos Cyprius: KimeuG- fSs.i.c. Cyprivs bos. In brutum ac ftolidum jaci folitum, propterea quod Cypriiboves magis bruti. ferantur, quippe qui ftercore humano pafcantur. Refertur à Suida ac Diogeniano. Interpres Ariftophanis in Plutum , {fcribit Bæotios boves mømpayzs fuiffe, i.c. oletum edentes. Hoc autem nomine Ariftophanes mediços appellat, quod in curandis ægrotis fordida quædam tractent, lotium aut ventris excrementa contemplantes. Sed de Cypriis bubws confentit Plinius libro xxvarr. capite ultimo, narrans Cyprios boves hominum excrementa appetere , non paftus caufa, fed ut hoc remedio torminibus medeantur. XCVI. Cyprio bovi merendam. ; Feftus Pompejus verfum hunc Sotadicum citat ex Ennio: ; Cyprio bovi merendam , Oftenditque convenire, quoties conviva fordidus & infipidus fordido atque infipido accipitur convivio, Originem adagu refert eandem , quam nos modo commemoravimus. Feftivius erit, fi ad res animi defleétatur, ut fi quis apud fpurcos fpurce loquatur, apud indoétos indocte. XCVII. Equum habet Sejanum. Equum habere Sejanum, olim proverbio dicebatur in calamitofum, & ad extremam inopiam reda&um. Allegoria fumpta eft ab equo quodam fatali, cui Cn. Sejo domino nomen inditum cft Scjano. Isex Diomedeis equis prognatus fuiſſe credituseft. Fuit infigni quidem ſpecie, verum ejufmodi quodam fato, ut quifquis cjus equi poffeflor effet , is cum omni domo ad Internecio~ ERASMI 396 damnatus , ac miferando affectus fù licio + de; ‘pits Dolobella bello interfectus : poft Bino Cana E {tibus occifus, deinceps Antonius deteftabili exit; è i Operditus, probavit. Hunc equum C. Baffus Argis E RT "Mw CE g E difle refert, haud credibili pulchritudine , Vigoreque & colore exfuperantiffimo 2 Hempe puniceo. Hoc ada gium & refert , & copiofius explicat Aulus Gelliu libro No&ium Atticarum tertio , capite nono: Fieri P toft , ut hac de eguo fuperfiitio manarit ab eguo. zilo Dis teo, cujus Odyffleæ ©. meminit Homerus » Qui fate lem interitum attulit Trojanis. Ad quod alludens Maro: i Ediverfo queedam fataliter effe felicia crediditveterum fuperftitto. Nam auétor eft Trebellius Pollio in libro de triginta Tyrannis, vulgo perfuafum fuifle, res iisfeliciter cedere , qui Alexandri Magni imaginem , auro argentove expreflam geftitarent. Nec hodie defunt qui gladios in bello fortunatos , &hujufmodi quafdam nugas pollicentur Principibus. At magis mirandum efle, qui 1ftiufmodi impoftoribus credant. i XCVII. Aurum habet ' Tolofanem. Huic fimillimum cft illud: Anuram habet Tolofanam. In eum, qui magnis ac fatalibus afficitur malis » NOovo~ que ac miferando exitio perit. Refertur ab A. Gellio eodem loco, quem modo citavimus, ad hunc modum: Eadem fententia efè illins qaoque veteris proverbii guod sta dittum accipimus: Aurum habet Toloflanum. Nam cum oppidum Tolofanum in terra Gallia È ©. Cepio Confut diripuifet , multumque anri in ejus oppidi templis failler, quifquis ex ca direptione asrum attigit, mifero, cruciabi= lique exitu periit. In plerifquecodicibus Gellianis ha&enus legebatur z7 terra Italia, fed mendofe , quum Strabo & Juſtinus Toloſlam ponant in Gallia. Meminit auri Toloffani M. Tullius lib. De Natura Deorum tertio: Cognofte, inquit , alias queffiones auri Toloffani, conjarattonis fagerthine. Strabo lib. Gcographiæ quarto admonet, hanc pecuniam Tolofanam Delphicæ pecuniæ partem fuiffe. Brennus enim Praufus natione, T'eétofagis auxiliantibus Delphos incurfaverat , deinde, quemadmodum refert Juftinus lib. xx1r, cum Teétofa. gi {e in antiquam patriam Toloffam recepiffent , peftiTentia laborare coeperunt, à qua non prius funt liberat, quam arufpicum refponfis moniti, aurum , argentumque facrilegio quefitum , in Toloflenfem lacum mergerent , quod omne magno poſt tempore Cepio Romanus Conful abftulit. Quod quidem facrilegium exitium attulit tum ipfi Cepioni, tum illus copus. Erant autem auri pondo cx. millia: argenti pondo quinquies decies centum millia. Scribit enim Strabo, Toloffanos ex privatis fortunis auxiffe facram pecuniam, ut magis Deum fibi reconeiliarent. Narrantur & alia quædam hoc loco è Strabone de auro Toloffano ex Pofidonio: verum quoniam ad adagionis enarrationem non magnopere pertinere videbantur , fat habuimus locum indicafle. Durat hodieque apud vulgus hac opimo, ut exiftiment omneis miſere perire, quicunqueà facris rebus non abftinent manus violentas. XCIX. Polypi caput. MorvmdG+ xehaay. i. ©. Polypi caput. In hominem varium , & in quo pariter & vitia quædam & virtutes invenias, cujufmodi Catilinam defcribit Salluftius. Competit & in rem ex qua non parum commoditatis capere queas , fed quæ eadem nonnullis incommodis noceat. Allegoria duĉta eft ab ejus pifcis capite, quod ficuti teftatur Plutarchus in libello, cui Titulus, Quomodo ſint adolefcentibus audiendi Poeta, efu quidem fuaviffimum & efculentum, caeterum fomnia parit triftia ac prodigiofa. Unde hujus efum interdicébant iis, qui cuperent ex infomniis prafcire futura , quemadmodum & fabarum, ut teftis eft idem Plutarchus in Sympofiacis. Proinde Poeticen , Polypi caput, Vocat, in qua ficuti funt permulta cognitu , tum jucunda , tunt 1 Lege Tolofanum, nam Telofa diciur, uon Tole» Sic habent meliores libri. 3 frugi