Page 107 [107]
OCR
- LXXX. Contorguet piger funiculum. Huic adco fimile eft , ut idem videri poffit , quod de ocno ono, i. €. pigro aſino refert Paufanias in 1 hocicis, apud Tonas , ut at, celebratum : Zwdy aE al Jopwylx, i. e. Torgaet piger 120272 Tpfius yerba fuper hac re fubferibam = Mery À auten dyne ts næole, dngedupa 3 davov Ava dex p doper. lemina use anena aouiov. Naper BUDE ONG, ot W ZE = CO dei Ÿ aeons. T870y Eva Ge Hi TA pa dvbpwr , Yu oid à exe Ömer È omo He ippa, 8 mAV ay Usepoy LATO CAE vyw. Oida i ù Cad tuvo , care Idorey avd mouve Jn sdevi dvycw DéBis UIO TSTS eipyWoy , wg 0 dvi st@ cuwa Ÿ anys Tu Souiyye. i.e. * Poft bos vir quidam eft fedens, tituius indicat eum woy effe. Fattus eff autem ad hunc modum, ut iple funiculum torqueat, adftante afella, que quod tortum fuerit, aſſidue abrodat. Hunc Ocnum ajunt hominem effe induftrinm , operique intentum , fed nxorem þabere ſumptuoſam ac prodigam > ut quicquid ts fzo labore corraferit, id mox abfamatur ab illa. Cognitum autem eſt mihi, etiam ab Tonibus dici ſolere, fi quem conſpexiſſent in re quapiam elaborantem, que nihil adferret emolumenti: hic homo funiculum Ocut conterquct. Videtur argumentum picture fumptum ab occafione vocis ancipitem obtinentis fignificatum. Siquidem cuudydy my Pi, ajunt Græci pro comparare vitum. Colligit autem qui rem auget, difipat qui profundit. Atque hoc quidem argumentum apparet olim multorum artificum operibus fuiffe celebratum. Siquidem Plinius in Hiftoria Mundi inter Socratis egregii pictoris argumenta , commemorat & de afino {partum arrodente. Et piger, inquit, 942 appellatur ocnos, fpartum torquens, quod afellus arrodit. Fertur idem picture genus & Delphis fuifle, è Polygnoto Thafio dicatum. Quo quidem negant defidem & ignavum fignificatum , quemadmodum cxiftimat Varro, imo laboriofum magis & induftrium, fed cui fit uxor prodiga. Eoque Paufaniasait, non marem afellum , fed foeminam in pictura fuiffe. Idem argumentum , marmore cælatum, Romæ duobus vifitari locis, nempe in Capitolio & in hortis Vaticanis , Hermolaus Barbarus teftis eft. Ufus eft hoc adagio & Propertius: Dignior obliquo funem qui torqueat ocno eLternn (que tuam pafcat, afelle, famem. 2Verum illud interim admirandum, cur Plinius cum {cripferit appellatum 002477, i. e. pigrum, qui funem torqueret, ac non magis afellum arrodentem. Maxime cum Propertius non eum oco# appellet qui torqueat, fed illi torqueri funem : ut afinum intelligas citius, quam torquentem. Meminit hujus adagii Plutarchus in commentario 3 sees 3 Wuulas. AR darce gds uyasi oG qowomronxGr à Tu mxesnow dnCoctoiy xolavos Aloud To Grexgwwov. 1.e. Sed quemadmodum apud inferos depiitus is qui funem torquet: cui adeft, qui depaftens abfumit id, guod tortum fuerit. LXXXIV. Littori logueris. Aiyuaro. rareis. 1. €. Littori logueris. Referturà Gro1 Prafenti tempore pro praterito utitur Paufinias in narratione, Greci fermonis coniuetudinem fequens: ideo vertendus ita fuit hic locus: Hunc Ocnum ajunt hominem fuiffe induftrium, operigue intentum, fed uxorem babuife fumptuofam ac prodigam: ut quicquid % fuo labore corrofiffet, id mox abfumeretur ab illa. H. Stepha nus, 2 Videtur & à Paufania & è Plinio lib. xxxv. cap. 11. vo dici vir ille, qui laborabat quidem ad funiculum texendum; fed -veterno quodam impediebatur, ne afinum arrodentem abigeret. Pigebat enim cum è fedili furgere, ut fugaret animal vorax, à quo omnis ejus labor abfumebatur. Propertius non intelle&tos eft ab Erafmo, cum hoc velit, dignior qui torqueat funem , quam obliquus ocnus; quod obfervavit R. Stephanus, in Thefauro Lingue Latine. 3 Hujus loci Plutarchi falam le&ionem protulit, cui refpondentem affert interpretationem. Tu utramque corrige , ita legens Grxca verba. AAA warte 0 y dds CasrypeDs wsves cxolvemroxes Uva rt) FAO Emoorxopwe xeraverloxs To rArsxowevoy, Et ea Latine fic interpretans ; Sed quemadmodum is, qui apud inferos depiclas habetur funis contortor, afino cuidam permittit depafcenti abfumere. Miror autem cur verterit @ vi rapinos, cui ade? nam à Tx; quidem fignificat eni: ſed mapos pro adef, hoc ek pro mæpsss, nullo modo accipi queat, H, Stephanus. A D cis adagiorum colleétoribus. Diétum in cos, qui fruftra vel fuadent , vel orant : perinde quafi furdo loquantur. Nam littora propter affiduum flu&uum fra» gorem furda dicuntur. Ovidius: Surdtor ille freto clamantem nomen Oreftis, Traxit inornatis in {ua tetla comis, LXXXV. Vento logueris. Suidas addit & hoc : A'viuw ateatyy, i.e. Vento lon qzeris. Pro co quod cft inaniter, Nam ventus omnia diffipat, cogitque evanefcere. Unde & auris difcerpra mandata dixit Virgilius , que abicrant in oblivionem. Plautus Moffellaria: Hic nefcit quidera nifi fenus fabulari vento. Confimili figura apud Atheneum legitur : Ti ù seg Aarew. 1. €. Cælo ac terre logui. LXXXVI. Mortuo verba facit. Nexpd Azyson utes cis Ss. i. e. Mortuo ad aurem fabus lam narrans. Plautus: Mortuo verba nunc facio, Terentius : Verba fiunt mortuo. Rurfum Plautus : Nihilo pluris refert , quam fp ad [epulerum mortuo dicat jocum: Pertinet huc quod cft apud Afchylum in Agamemnone: sE? _ Base lwa lõ ges WyGoy pot. 1c, Fraftrs ad fepulerum viva ploro mortui. _ Natum adagium a ridicula confuetudine veterum , Vita defunctos ter yoce cicntium : unde & conclamati dicebantur , præterca in pompis funeralibus multa de | plorantium erga mortuum. Quem morem irridet Lumus. | LXXXVII. Sardo canis, Sardo fabulam WATTAS. Eandem vim habet, Kog gdes » i. c. Serdo canis? Virgilius in Bucolicis: Non caninu: furdis, refpondent omnia fve. | Horatius: i | Narrare putaret aſello | | Fabellam furdo. Terentius in Heautontimorumeno : Na ille hand {eit , quam mihi nune furdo narret faa | bulam. | Item T. Livius de bello Macedonico lib. x. Que ve: | reor ne vanis auribus cecinerit. Efchylus in ida ðr SEET Hague, À GX MASONS ; À KOO Eya 5 1. ©. An andiffi, an non audifti? num furdo loquor? Allufit huc Ovidius Amorum lib. ur. | Quid juvat ad furdas fi cantet Phemius aures ? Quid miferum Thamyram pitta tabella juvat? Ortum videtur à ridiculo caſu : quo ſæpe fit, ut ho? | dentibus iis qui furdum noverunt. LXXXVII. Fraffra canis, Kaus gdac. i.e. Fraffra canis. [pos zelo James i. e | In vanum cantas. Deiis, qui fruftra fuadent. A can| toribus duétum , qui cum ingrati funt auditoribus, ina= niter canunt, cum à nemine audiantur : aut qui canunt {uo fumptu , nihil auferentes premii. Nam cantilenam Greci proverbiali metaphora frequenter appellant orationem. Inde eft illud in Euripidis Hecuba: Wed a uéAG*, 1e. Veniet aliqua cantilena. Et eandem cantilenam canis , X ad aures occinere, X aes m uéAG leyka. 1.€. Prater cantum fonans. Uſur=_ pavit adagium hoc, ac ſimul expoſuit Lycophron Roe: To) D Pange eis nevov ves ETUV, Kas xo Dopuilov uéary. 1. e. Jrague ciebis irritos fidinne fonos, fejena & indonata pelfans carmina. Interpres addit, proverbium ad hunc etiam efferri mos . dum : Eis xevov xpsteic als yopdae, i.e. Eruftra pelfas chor= das. Sumptum autem a citharoedis, qui fic canunt, ut nihil accipiant muneris, & domi cibum capiant, h. e. fuo fumptu, fuoque victu, quemadmadum ait Plaus tus, alis cantent. Nif cui ee ad apologum Æ= Tom. IL. M fopt
