Page 43 [43]
OCR
IN CJauferunt placid Dirceia flumina Mufæ à ares 2 Er mihi Parnafi blanda fluenta negant. Arida vix mihi Clitorio fitis amne levatur. Vix mihi Salmacidos mollia damna patent, Si tibi raucidula ftridentem voce cothurnum Percutiam, dices heus mifer ito foras. Si rurfus citharam plectro crepitante fatigem , Neenia ineft dices carmine barda tuo. | Quid pie Erafme canam? nifi garrulus inter olores Argutos {trepitem , corvus & anfer iners. O utinam Andini mihi fit facundia vatis, Et fint Peligoæ carmina doćta lyræ. Te canerem longo vir præftantifime libro; Nullaque pars vacuo margine abiret iners. At longe tua me probitas, tua vivida virtus Vincit, & eft verfu non bene picta meo. Quæ natura fagax imis tenet abdita valvis, Tota intra ingenium fcis pofuife tuum. Tuque oculis certus cœleftia regna fubintras, Tu penetras fummi limina celfa poli. Veque locum capiant quæque elementa fuum , Splendida quo rapido volvantur fidera lap{u , Vnde tuum lateat candide Phoebe caput. Quidque fubob{curam cogat decrefcere lunam 5 Vnde pluat rofea difcolor iris aqua. Qux folidas quatiat violenta potentia terras, Cur volitent dubio fulmina fæva polo. Cur fcindant piceas horrenda tonitrua nubes, Vnde ruit gelidis ftridula grando globis. Cur quod non cecidit fidus cecidifie putetur, Er que fint reflui femina cæca maris. Quz fubfunt cafu, quaenam fortuna volutet , Perfida ventofis non bene recta rotis. Cur fol Æthiopes urat, cur denigret Indos, Cur minuat radios trux Arimafpe tibi. Omnia pernofcis, majore es dignus honore, Quam tenui verfu commemorare queam. Roma velut digne magno Cicerone {uperbit , Et Demoftheneis Attica turba fonis. Septem urbes certant docto quz patria Homero , Treis genuit magnos Corduba clara viros , Vnum te folem, quamvis & fidera multa Protulerint oris Belgica regna fuis. O lætum feftumque diem, qui numine dextro Te dedit in noftros mitis Erafme lares. Qua fcindit liquidus Bafileia moenia Rbenus, Qua funt Helvetiis foedera prifca viris. E in te gravitas matura, modeftia prudens s Socratici mores, Cæfareufque decor. Ingenium felix, quo non præftantius ullum Dotibus hifce tuis Attica terra tulit. Sed te præcocibus jam parcere verfibus opto. O decus, ô Batavi gloria prima foli. Tu dabis omnigenam matura in carmina venam : Tu dabis ad Mufam calcar & arma meam. Ha&enus hac, Batava fidus venerabile gentis, Lux Alemannorum, candide Erafme, vale JOANNIS SIX TNT Ad eundem EPIGR A MMA. orfitan incomptos quod fum tibi mittere verfus F Atque rudes aufus magne Poeta meos , Ridebis, tacito tecum fic murmure dicens, Egregii fpernunt horrida fcripta viri. Forfan ais nolo gelidiffima pallia Cofmus Purpuream mittas fed mihi pofco togam. Peftane viole non ſunt Sixtine colono Mittendæ , aut primo vilia dona duci. Sed tamen è noftri vatum celeberrime fecli, ER aliqua & parve gratia Calliopes. | PERSA SEMET Qua mea fi terfis placeat nunc auribus, ipfe Pofthac inyifam limina læta. Vale. (23) ANDREAE AMMONIL N tanta Eraſme carminis fuit tui, A’vs(ov ut me prorfus, & lapidem meram Certare tecum jambicis adegerit: Sed vellit aurem Apollo continuo mihi, Et rana bubus audet, aut oloribus Certare corvus? inquit, extemplo manu Delapfa noftra perculit folum lyra: Refrixit ille mentis & brevis furor, Ac paucula hac xgre potui ad te feribere: Addam , fed hæc Apolline invito tamen, Erafme noftri feculi decus, vale. O. M. S. ximii famam celebrem quis nefcit Erasmi è w Teutona quo tellus cive fuperba fuit. Cui vivo triplicis manabant flumina linguæ : Cum doéto poterat qui Cicerone loqui: Illius et ftudio ftudiis fua reddita rurfus Gloria, quæ cœno merfa fuere diu. Plurima de rebus magnis monimenta reliquit; In toto Aonius quæ legit orbe chorus. ; Illius hæc vultus monftrat tibi charta ; fed ipfos De doéta melius confule mente libros. AGING On IN MMI Ree mihi tellus natalis origo , Non poftremi inter Batavas hinc nominis urbes :; Me celebrant clarum famæ præconia magnæ, Barbaries per me ceffit quod finibus exul: Divinis dederim quod lucem rebus amoenam, Et Latii imbuerim linguas fermonis honore. MAGNO ERASMO ET MERVLÆ EJVS VINDICI SACRVM. uris Batavæ quifquis Hollandis notam Inuris, hofpess Celtiberie memor Dicacitatis; fige, nam fat eft, modum, Opprobriique define; ac lubens vide Hoc æviternum fæculi miraculum : Erafmon , inquam, quem Dei benignitas Defideratum nubilo indulfit diem. Qui conditores barbare ftribliginis Abigeret hinc in maximam malam crucem. Qui vindicaret qua profanas, qua facras, A ſorde & omni ſqualitate literas. Hinc ille felix (ſed Vacerrarum choro Spiffum gemente) per Tryphonum limina Tot aureorum luce Scriptorum micat. Qua promicondus Sol dierum deficit, Quaque ardifœtam rurfus inftaurat facem. Hic ille fortis, ille mire pervicax Phreneticorum defpicator hoftium. Qui Termini inftar rifit iratum Jovem, Fretufque fanéto confcientiz bono Hifpanienfes Italafque nænias Fringultientum praterivit alitum. Qui gracculorum, qui cachinnonum jocos Ciconiafque pe&ore invi&o tulit. Nempe ille nofter , Hybridarum plurium Sæpe impetitus mentis ægræ ſomniis , Illuftris heros major omni injuria Stat expeditus, & procul moleftiis Cælo receptus fplendet Indiges novus, Favente Chrifto, cui fatigatum probe Nil tergiverfans tradidit corpufculum.
