Page 392 [392]
310 Eerstora Tu. Moro,
erupit,] tot annos ergo , imo tot fecula » Univerfa
Chrifti Ecclefia , aut facramentis caruit , aut ifta
non habuit? quando recipiendus peccator, quando
rejiciendus, ram diu fuit incognitum? & item, quid
preceptum effet reftitui, nefciebant? nam > quid
fervari poflet, conceflerim , apud veteres non fuiffe tam
acute quam apud iftos difputatum. Sed, ut Zacchæus
veritus non male parta parcè redderet , quadruplum
fefe redditurum profeflus eft; ita veteres illi Patres,
erânt illi , fateor , hac in re, quàm ifti fant , tam in
deffiniendo ac diftinguendo curiofi. Sed ego tamen
tiam potius, quàm iftorum obfcuram diligentiam
apud quos anxiè res difputatur, & quæritur , non
tam quid reftitui debeat, quàm quid fervari poflit;
non quàm procul à peccato fic abfcedendum ,
fed quam prope ad peccatum fine peccato liceat,
accedere. Et , qui confilium convafatori dat;
nimirum tanquam aliena pecunie frugi difpenfator;
obſervar y ur in reddendo citra fubfiltar potius vel
mille paflus , quìm ultra Jatum { ut ajunt ] unguem
promovear. Ego certe, mi Dorpi , nec Te, puto,
refragante, contenderim, quecunque funt ad falutem
necellaria; id eft, fine quibus falvi effe non poflumus,
ea primum ab ipfis facris litteris, deinde prifcis earum
interpretibus, ad hæc communi ab antiquis Patribus
quafi per manus tradita confuetudine , poftre mò facris
Ecclefiæ fanéionibus, abundé nobis tradita. Quod
fi quid ſupra , quam in his eft, homines ifti acuti
curiofiùs addiderunt; ut multa concedam commoda
effe atque utilia, ita planè ejus efle generis puro omnia,
ut fine ejus vivi poffit. At fortafle dices, non omnia
apud veteres tam inventu prompta, tamg; in numerato