Page 392 [392]
OCR
310 Eerstora Tu. Moro, erupit,] tot annos ergo , imo tot fecula » Univerfa Chrifti Ecclefia , aut facramentis caruit , aut ifta non habuit? quando recipiendus peccator, quando rejiciendus, ram diu fuit incognitum? & item, quid preceptum effet reftitui, nefciebant? nam > quid fervari poflet, conceflerim , apud veteres non fuiffe tam acute quam apud iftos difputatum. Sed, ut Zacchæus veritus non male parta parcè redderet , quadruplum fefe redditurum profeflus eft; ita veteres illi Patres, erânt illi , fateor , hac in re, quàm ifti fant , tam in deffiniendo ac diftinguendo curiofi. Sed ego tamen tiam potius, quàm iftorum obfcuram diligentiam apud quos anxiè res difputatur, & quæritur , non tam quid reftitui debeat, quàm quid fervari poflit; non quàm procul à peccato fic abfcedendum , fed quam prope ad peccatum fine peccato liceat, accedere. Et , qui confilium convafatori dat; nimirum tanquam aliena pecunie frugi difpenfator; obſervar y ur in reddendo citra fubfiltar potius vel mille paflus , quìm ultra Jatum { ut ajunt ] unguem promovear. Ego certe, mi Dorpi , nec Te, puto, refragante, contenderim, quecunque funt ad falutem necellaria; id eft, fine quibus falvi effe non poflumus, ea primum ab ipfis facris litteris, deinde prifcis earum interpretibus, ad hæc communi ab antiquis Patribus quafi per manus tradita confuetudine , poftre mò facris Ecclefiæ fanéionibus, abundé nobis tradita. Quod fi quid ſupra , quam in his eft, homines ifti acuti curiofiùs addiderunt; ut multa concedam commoda effe atque utilia, ita planè ejus efle generis puro omnia, ut fine ejus vivi poffit. At fortafle dices, non omnia apud veteres tam inventu prompta, tamg; in numerato
