Page 385 [385]
OCR
Martino Dorpio 303 quos tamen, non eft confilium, poefim aut rhetoricam defendere ; quippe qui a poefi rhetoricaque tam Jong’ propemodum abfunt , quam illi ipf. Abfunr iph tam longè ferè, quàm ab ipla Theologia; à qua tam longè abfunt,ut ab nulla re abfint, prererquam à communi hominum fenfu, longiùs velideo maximè, quod ad infignem rerum omnium infcitiam acceflit omnigena fcientie perverfa perfuafio; quà fibi adeò blandiuntur, utomnium {cripta , ac ipfas etiam facras litreras , [ut quidquam audierint quapiam occafione librum infpexerine , quid ea verba precedat, quid fequatur , nefciunt, ] imo ad ipfum quod citatur, ignorent. Se tamen folos arbitrantur idoneos , qui protinus, in quemcung; libeat fenfum, interpretentur, Ex quo genere quum in multos inciderim , unum faltem , ex quo caterorum indoles agnofci poflint, non pigebit, velut {peciminis loco, referre. Cænavi olim apud Italum quendam mercatorem, non minùs do&um quàm divitem ; erat autem ditifimus, Forte aderat in cena religiofus quidam theologus, difputator egregius ; qui recens è Continente venerat , ut quæltiones aliquot, quas præmeditatas advexerat, Londini difputaret; experturus videlicet , in ca difceptandi palaftra , quid Angli præftare poflent 5 fimul nomen fuum , jam apud fuos celebre , apud noftros quoque propagaturus. Is quas conclufiones adfixerit ; tum, quam bella difputatio proceflerit homini, quamquam longum eflet, non gravarer profe&ò narrare, fi tam ad hanc rem pertinens foret, quam feftivum fuit. Cæterum , in cena nihil a quoquam dici tam benè munitum, aut libratum tam circumfpe@tè potuit, quod non ille vix prolatum, aliquo ftatim fyllogifmo convelleret; quantumvis res,
