OCR
260 Erisrora ERASMI faltem græcarum litterarum cognitionem adjungas, Rara quædam eft ingenii tui felicitas. Stylus folidus & nervofus, ac fluens & exuberans , animum arguit non fanum modò, verumetiam fœcundum. Suppetit ætas non tantum integra, fed virens adhuc & florida: & vulgatum iftum ftudioram curfum jam feliciter abfolviuti. Crede mihi, fi iftis tam præclaris initiis græcanicæ litreraturæ colophonemi addideris, aufñm tum mihi, tum aliis omnibus, magnum quiddam de Te polliceri, & quod antehac nemo recentium theologorum præftiterit. Quod fiin hac es opinione, ut amore vere pietatis putes omnem humanam eruditionem efle contemnendam; & arbitraris ad hanc fapientiam majore compendio perveniri transfizuratione quadam in Chriſtum 5 ceeteraque omnia : digna cognitu fint, pleniùs in fideilumine perſpici m in hominum libris: facilè tuæ fabfcripfero tentiæ. Quod fi, ut nunc haber humanarum rerum veram Theologice rei cognitionem Tibi promittis abfque linguarum peritia, præſertim ejus, in qua plereque fant tradite divine litter , rotà !snimirum erras via. Atqueutinam hanc rem perfuadere Tibi tam poflim quamcupio: nam cupionon minis quam & Te diligo & tuis fludiis faveo :- porrò rum diligo effufiflimè , rum faveo impenfifimè. Quod fi tibinon poffum approbare, falrem illud amici precibus dones velim, ut periculum facias. Nihil recufabo fupplicii, nifi fareberis amicum ac fidum fuifie confilium. Si quid meretur hic meus in Te amor, fi quid valet patria communis , fi quid tribuis huic, aon aufim dicere , dođrinæ , fed certè laboriofæ in bonis litteris exercitationi, fi quid tribuis ætati, [nam quantum adannosattinet, ego Tibi pater effe poflem,] fine me hoc vel gratiä, vel autoritate ; fi minus X tatus , í í