EPIC
Marcus Tullius finem boni appella
cum primis eruditum & eloquens ;
quam antea. H i
{atis queo mirari, de re tanta inter
arum pugnam. He. Nimirum,
plex 4 fit veritas.: Quoniam totius
divinant ac delirant omnes.
tamen Stoici ô videntur minus abe
cam tribuo Peripateticis.
fragiis.
8
qualem quifque velit, rem per fe c
minis collocat in voluptate;
plurimum habeat v
He. Quid dici potuit hac fenten
rant in rerum vocabulis.
funt Epicurei, quam Ch:
ores: nam ifti fe macerant jejunii
RISH Vas: 495
t, bonum omnibus numeris abfo¬
He. Opus
iquod ope¬
Hoc mihi
1 ambigam de finibus ta
de finibus 2,
əs tantam farfle fententi¬
negotii caput ac fontem ignorants
m, difplicent
> hoy Pethixog 5. Mihi
â vero, quibus proximum lo¬
a magis arridet, quàm
a damnatior, omnium fuf¬
pum invidiam, fuerit Epicurus
fideremus. Ille felicitatem ho¬
m judicat beatifimam, quæ
minimum. Sp, Sic eſt,
us? 6p. Imo clamitant om
He. Scio: fed iti er¬
loquamur, nulli magis
Sp. Cynicis 7 prop
abefle, He. Admittefne avtorit
dicat: He. Accipe igitur nequi
tum paradoxis fapientius.
animus fibî male confeius 8.
colligis? He. S
‘nihil effe felicius animo fibi bene c
fibi confcium? Ae. Malum apr
Deum & hominem.
Puros. He. Ego vero & purgatos
1 Id eft, magis in dubio fim de na¬
tura vere boni, fiquidem fuper his tan¬
tifper obfcuris eft difertus Cicero.
2 Jocandi causa det da
Qquoniam ambiae i, bus fignificat
vulgò difputare de agrorum termins.
3 Pluribue enim modis male fit, unie
~ €0 bene,
r à plerifqu ptas adfere
è videtur
Si quid relè
omnibus Stoico¬
left miferius quà
fed quid hing
cio, confequitur
Rede quidem colli¬
i Hius mali
llo, quod dirimit amicitiam intet
eri i >
ig iv La PUR . PT
A a
chry¬
. At fæcundifima tamen, fi quis
utatur & deducat conſeguentias
idimus, ficut & qui fequun»
Diogenis difcipulis,
Ja Plaut, Moñell, Act. iis