Page 42 [42]
OCR
18 verum etiam sibimet invisa *). Quae quidem prorsum nulli mortalium foret tolerabilis, nisi rursum tantorum miserta laborum dextra adessem, et, quemadmodum Dii poétarum solent pereuntibus aliqua metamorphosi succurrere, itidem ego quoque jam capulo proximos denuo quoad licet, ad pueritiam revocarem. Unde non abs re vulgus eos 7aX/2721dz5 5) appellare consuevit. Porro si quis transformandi rationem requirat, ne id quidem celarim. Ad Lethes nostrae fontem, nam insulis fortunatis oritur (siquidem apud inferos tenuis modo rivulus labitur,) eos produco, ut simul atque illic longa potarint oblivia 6) paulatim dilutis animi curis repubescant. At isti jam delirant, inquiunt, jam desipiunt. Esto sane. Sed istuc ipsum est repuerascere. An vero aliud est puerum esse, quam delirare, quam desipere? An non hoc vel maxime jn ea delectat aetate, quod nihil sapit? Quis enim non ceu portentum oderit atque execretur puerum virili sapientia? Astipulatur et vulgo jactatum proverbium, Odi puerulum praecoci sapientia 7). Quis autem sustineret habere commercium aut consuetudinem cum eo sene, qui ad tantam rerum experientiam, parem animi vigorem judiciique acrimoniam adjunxisset. Itaque delirat senex meo munere. Sed tamen delirus iste meus interim miseris illis curis vacat, quibus sapiens ille distorquetur. Interim non illepidus est compotor. Non sentit vitae taedium, quod robus4) Hom. Il. VIII, 103. Gravis senectus sibimet (Senec. Oed. 607). 5) Vox Lucianea (Saturn. 9). Cf. Ad. I. 5, 36 (P. 195 B). 6) Verg. Aen. VI. 715. 7) De hoc senario cf. Ad. IV. 2, 100 (p. 991 E).
