In boc Dialogo defcribit Eraſmus > exemplo Cornelii
cujufdam Montii propofito , qualis obitus & quale
funus debeat eſſe Chriſtiani hominis.
MA. Nde nobis Phadrus ? num ex antro à
Trophonii?PH A. Cur iftuc rogas?MA.
Quia preter morem triftis, horridus, {qualidus,tor
vus; in fumma, nihil minus quàm quod diceris».
PH. $i, qui diutius verfantur in officinis fabrorum
miraris, fi ego tot dies verfatus apud egrotantem,
morientem, & fepulrum, folito fum moeitior, prz¬
fertim cum ille mihi fuerit egregie charus ? MA.
Quem mihi narras fepultum ? PH. Noftr Corne¬
lium Montium ? MA. Nomine dumtaxat: de facie
non novi. PH. Cum eo mihi plurimis jam annis
interceffit arctifima neceflitudo. MA. Mihi num¬
quam contigit adeffe morienti. PH. Mihi fæpius
quam velicm. MA. Sed eftne mors res tam horren¬
da, quam vulgo pradicant ? PH. Iter ad mortem
durius, quam ipfa mors, Quod fi quis horrorem il
lum & imaginationem mortis excutiat animo, ma:
a Ex antro Trophonii. Tropho- , us erat, qui exco redierats
nius celeberrimus archite&us | nunquam poftea ridebat¬
fuit, qui in Lebadia Bœotiæ | b Nihil minus, €S s qram quo
tegione fanum fubterraneum | diceris VOUS n’eftes rienmoins
extruxit in quo reddebantur i que ce que l'on vous appelle,
oracula. Verum quia locus | Phadrus Gracis ignificat hila
ille lemuribus & fpeGris ple- * sta