OCR Output

949]

549

Gudii Epistolae p. 117.
LB. 1046.

Milan.
22 April 1519.

[This letter comes from a collection of manuscripts formed by the Holsatian
statesman and diplomat, Marquardus Gudius ( 1689), and published by
P. Burmann, Utrecht, 1697. The originals have been lost ; but from Burmann’s
preface it appears probable that this letter was autograph. In the text as printed
by Burmann the year-date is divided between two lines x./p.x1x ; which per¬
haps explains Leclerc's confusion in reading it as x.p.xx1x.

I cannot definitely confirm the date; but it is not likely that long elapsed
before Erasmus’ animadversions in the Adagia of 1517-8 reached Caelius’ ears.
As the letter is addressed to Basle, it can hardly be placed in 1518, when
Erasmus was still at Louvain at this date. The address may be accounted for
in 1519 by supposing that Calvus’ last return from Germany was in the summer
of 1518 (cf. Ep. 925. 2 n.), before Erasmus had left Basle. ]

DESIDERIO ERASMO S. D. LVDOVICVS CAELIVS. BASILEAM.

Franciscvs Carvvs, tui meique studiosus, cum proxime istinc
e Germania tua profectus nos inuiseret, qui est literatis fere omnibus
mos, sum accurate scitatus ex eo quid noui post longam peregrina¬
tionem afferret, quo studia fierent adminiculatiora. ‘Haud sane
multa’ inquit, ‘verum mox paulo aderunt plura.’ ‘Quid’ inquam
‘Erasmus agit noster? ecquid parturit adhuc? quando est velut
praefoecundus ager ac Byzantius plane, centesima nobilis fruge:
succrescit semper quod mox demetas.’ Surrisit is ac ‘Quid si’
inquit ‘noris quid de te opinetur non amice?* Quaeso ‘Vnde hoc,
aut quo tandem nomine est a me alienior?’ ‘Te ait in Antiquarum
Lectionum commentariis ab eius sententia diuersum abiisse, atque id
tanquam docere cuperes.’ Sum miratus, sicque vt nihil magis: quin
praeter opinionem non magnopere grauius aliud poterat se mihi in¬
gerere. Nam simplicitatis meae conscius et candoris minime fucati
nulla me in scribendo vsum figura sciebam recte, qua quis olfactans
vel cane solertius odorari posset ex me profectum quo existimationem
suam plane conuulsam coniectaret. Quod est vel in simplariis ac
frugis non multae seruatum temperamentum, nedum in te qui es
mihi—absit captatae gratiae suspicio—inter primae notae viros.
Quod si in diuersam ire sententiam videor, numquid intentandam
protinus litem putas, velut rubiginis aliquid affricuerim aut colaphum
impingere sim nisus? Indigna est homine docto istiusmodi opinatio,

9. Vnde scripsi (vī) : unum Burmannus (un).

1, Caluus] See Ep. 581. 30 1. Ant. Lect. bk. 16 (= bk. 9, pt. I: cf.

7. Byzantius] Of. Varro R. R. 1. 44.
2. The place mentioned there is Byza¬
cium, on the n. coast of Africa ; but
its name is often corrupted as here.

11. diuersum] In discussing the
adage ‘Choenici ne insideas’ Caelius,

1. 48n.) 17, had adopted a new view
of Plutarch’s interpretation ; criticizing
earlier commentators, but without
mentioning Erasmus by name. This
had doubtless inspired the latter’s
‘querelae’ (1. 33 n.).

©