375] FROM WILLIBALD PIRCKHEIMER 175
restitueret candori; quod non absque singulari divina dispositione
accidisse reor, Felix tu, qui laboribus istis Deo, sanctis ac mundo
acceptior eris. Nos fora, iuris strepitum, prıncipum rixas sequi co¬
gimur, vbi forsan nec Deo placere possumus; quam maligne vero se
rebus publicis immiscentibus fortuna respondeat, plane priscorum
ostendunt exempla, Perge igitur vt coepisti, mi Erasme, et lumen
tibi a summo opifice concessum non sub modio absconde, Ille enim
creaturam procreare voluit, in qua eloquentia pristinas ostendere
vires vniuersas posset; tu per viam quam ingressus es progredere,
et famam praepara durabiliorem diuitiis et regnis.
Sed de his satis, ne adulari videar. Vnum est quod super cuncta
desydero, vt te aliquando coram cernere possem; tuque expedito
Hieronymo tuo facile mihi morem gerere poteris. Scio, non poeni¬
tebit te talem vidisse rempublicam, qualis nulla alia in Germania,
eumque amicum qui te vnice diligit et obseruat,
Interim bene vale ex Nurembergha 13 Decemb. 1515.
376,7» FROM ULRICH ZASIUS.
Basle M$. D. IV. 16 (a). Freiburg.
Deventer MS. 91, f. 204 v° (8). 16 December 1515.
LB. App. 40.
[There are two manuscripts of this letter, one in the hand of Zasius, down to
animus, l. 5, and then of Boniface Amorbach (who at this time was Zasius’
pupil), on an unnumbered leaf towards the end of a volume in the Basle
University Library; the other in the Deventer book. The former was probably
begun by Zasius as a fair copy, but abandoned because of a great blot over mens
(1. 5) ; and afterwards continued by Boniface as a clean copy for preservation.
Its postscript was perhaps omitted intentionally. The latter reproduces the
letter actually received, but through less accurate copying has not so good a text.
The readings in ll. 1, 7, 19 illustrate the practice of the Leiden editors. The
date is confirmed by the mention of the day of the week. |
S. P. D. Vide, heros meus, quo procedat temeritatis confidencia. Tua
vsurus opera, tua ope nixurus, te appellare non vereor, quem nulla ne
vmbra quidem officii vnquam sim prosecutus. Sed tua humanitas
me confidentem fecit, tua mansuetudo ansam peccato praebet. Tua
illa serena mens, placidus animus, dulcia verba animauere. Itaque
si tua prophanus sacraria irrumpo, non tam mee temeritati, que
tamen non abest, quam tue placidissime comitati acceptum referes.
Sed quid tandem, inquies? Nempe rem modicam tibi, mihi vero
maximam. ŒEuolui (vt mihi videor) tenebras, si que sunt in l. 2
de Orig. Iur.: sunt enim multe illic, non tibi et doctis, sed legum
376. 1. meus aß : mi LB. 3. quidem £ : quidam a. sim a: sum £.
Ae mney OMe San fecit aB: facit LB. 6. si om. B. 7. referes aB:
876. 10. de Orig. Iur.] Published in 1518. For the importance of this work
Zasius’ Lucubrationes, Basle, (Froben) see Stintzing, Zasius, pp. 126-33.