5 te eb honestissimis negociis, vt rem litterariam in nostra Germania
crescentem pro nisu adiuues, impediri, vt nihil mirum sit si rarius
seribas, praecipue ad hominem plane exiguum, cui satis sit si mei
aliquando vel verbo memineris. Ceterum quod proxima tua elegan¬
tissima epistola nuptiis filiae, meae bene precatus es, in vicem non
ro iam ominis sed vel oraculi accipio, tanquam a deo aliquo bonum
illud felix et faustum emerserit; diuum enim honore quomodo te
non praedicem, in quo quicquid pulchrum diuini et humani vel
Deus vel natura congerere in viuentem potuit, tibi adfore conspici¬
mus? Quod si praesens pompas nostras ornasses, iam plane beatum
15 arbitrarer, Sed spem fecisti aduentus aliquando tui, quod desy¬
derantes expectamus omnes, qui tibi bene volumus, qui ex te pende¬
mus; multi enim sunt hic boni viri, qui non solum te videre, tibi
adesse, communicare, consueuisse tecum, sed etiam in castra tua,
tua inquam illa castra, optimorum studiorum princeps, deierare
20 gestiunt. Quod nisi citus aduenias, ecce ad te homines tui, animalia
tua deuolabimus.
Et aduolassem equidem iam diu, nisi quod valetudine aduersa yelut
perpetuo hoste oppugnor, qui arcem capitis et aurium impetens iam
pene oppressit, nisi si qua Dei nostri adiutrix manus ferat suppetias.
25 Sed quamuis caetera fragilis, studio tamen sum obfirmatissimus; quae
vna res me et reficit et valde consolatur. Gerbellius, vir lepidae
eruditionis et doctor meritissimus, egregiis me tuis opusculis, Enchi¬
ridio et nonnullis aliis, in quae tot annos sitiui, quae conquisitis
vndique siggillaribus expetii, optatissimo dono donauit; faxit Deus
zo vt vicem aliquando remetiri possim. Dispeream si non omnes
numeros gratitudinis explicuero ; cui et praeterea Rhenano, delitiis
meis, et Icolampadio, integerrimo meo amico, verba salutis immensa
adferto: quibus et scripsissem, sed lege iiè de Ori. Iur., cuius com¬
mentaria fere ad calcem perduxi, immoramur, ne vel momento, vbi
35 a lectionis munere vacauero, dilabi patiar.