OCR
1487] 77 4, To SERVATIUS ROGERUS 0F ROTTERDAM Vita Erasmi p. 171. {Steyn.} Lond. xxxi. 12: LB. App. 481. (c. 1487.) [For the date of Epp. 4-16 see Appendix 3. Servatius Rogerus of Rotterdam (+3 Jan. 1540) was a young monk with whom Erasmus made acquaintance shortly after his entry into Steyn (Hp. 3. 32). This developed at first into an ardent affection, which was irksome to Servatius, but subsequently Erasmus was content with a more normal friendship, in which he assumed the part of a mentor, encouraging Servatius to study (App. 3). That he was a friend of William Herman is shown by Herman’s Ode 11, composed c. 1494, in which the writer ‘silentium accusat Seruatii, sodalis vnice dilecti, cuius suaui admodum consuetudine Herasmi sui absentiam mitigabat.’ Ep. 39, if correctly placed, shows Servatius visiting Erasmus, during his residence with the Bishop of Cambray. In 1504 Servatius became eighth Prior of Steyn, and in that capacity wrote in 1514 to urge his now famous friend to return to the monastery (Ep. 296); but his later life was spent as Rector of Marienpoel, a convent of Augustinian nuns near Leiden. See van Heussen, i. 194. The similarity of his surname to Erasmus’ (App. 1), as also that of Cornelius Gerard’s to Peter’s, is noticeable. | ERASMVS ROTERODAMVS SERVATIO ROTERODAMO S. Creerrvs ad te scriberem, mi Seruati charissime, si id certo praenoscerem te non magis legendis literis nostris quam me scribendis fatigandum. Sed tam mihi chara sunt tua commoda omnia vt longe malim me tua quiete torqueri quam te mea voluptate fatigari. Verum quoniam nihil aegrius ferre amantes solent quam sibi adesse 5 mutuo non licere, eiusque rei facultas nobis est rarissima, non potui committere quin has meas literas mei loco ad te ire iuberem. Atque vtinam ea aliquando emergat fortuna, vt iam literis vti desineremus, coramque quoties luberet conferendi potestas esset. At nunc quoniam id (quod non sine lachrimis meminisse possum) fatis nobis negatum 10 est, num tui, mi Seruati, prorsus priuabor consuetudine ? et si corporum praesentia (quod quidem esset quam iucundissimum) vna esse nequimus, quid erit cur non literarum vicissitudine, si non quam saepissime, at interdum tamen, vna simus ? Has igitur quoties intuebere literas, quoties lectitabis, te Erasmum tuum coram videre, 15 coram audire putes. Quid igitur rerum agitas, o animae dimidium meae? Rectene omnia? Num interdum animo tuo amantissimi tui subit imago? Nam, vt suspiciosi sunt omnes qui amant, nescio quid nonnunquam videre mihi videor, te mei minus memorem esse, ne dicam oblitum. Optaram quidem, si fieri posset, ita me tibi curae 20 esse, vt mihi es; at rursum ita te mei cruciari amore, quemadmodum ego tui assidue torqueor desiderio. Vale. 16. animae] Hor. Carm. 1. 3. 8.