tæ dicuntur , ut eleganter arguit apud Pla¬
tonem (1) Rex ille (2) prudentissimus de
litterarum inyento. Igitur difcipline cum
reliquis humane vite peftibus irrepferunt,
iifdem auctoribus , a quibus omnia flagitia
proficifcuntur , puta Demonibus, quibus
hinc nomen etiam inventum , quasi ðæý¬
povas, hoc eft, fcientes appelles. Siqui¬
dem simplex illa aurei feculi gens , nullis
armata difciplinis , folo nature dudu inf¬
tinAuque vivebat. Quorfum enim opus
erat Grammatica, cum eadem effet om=
nibus lingua , nec aliud fermone peteba¬
tur, nisi ut alius alium intelligeret? Quis
ufus Dialeftices, ubi nulla erat pugnan¬
tium inter fe fententiarum dimicatio ? Quis
Rhetoricæ locus, cum nullus alteri nego¬
tium facefleret ? Quorfum requireretur Le¬
gum prudentia, cum abeffent mali mores,
ex quibus haud dubie bonæ leges progna¬
tæ funt ? Porro religiosiores erant quam
ut impia curiositate , arcana naturæ , si¬
derum menfuras, motus, effectus, abdi¬
tas rerum caufas ferutarentur : nefas effe
ati, si homo mortalis ultra fortem fuam
fapere conaretur. Jam quid extra ccelum
effet, inquirendi dementia ne in mentem
quidem veniebat. At labente paulatim æta¬