OCR
M ORRE fie 61 tæ dicuntur , ut eleganter arguit apud Platonem (1) Rex ille (2) prudentissimus de litterarum inyento. Igitur difcipline cum reliquis humane vite peftibus irrepferunt, iifdem auctoribus , a quibus omnia flagitia proficifcuntur , puta Demonibus, quibus hinc nomen etiam inventum , quasi ðæýpovas, hoc eft, fcientes appelles. Siquidem simplex illa aurei feculi gens , nullis armata difciplinis , folo nature dudu inftinAuque vivebat. Quorfum enim opus erat Grammatica, cum eadem effet om= nibus lingua , nec aliud fermone petebatur, nisi ut alius alium intelligeret? Quis ufus Dialeftices, ubi nulla erat pugnantium inter fe fententiarum dimicatio ? Quis Rhetoricæ locus, cum nullus alteri negotium facefleret ? Quorfum requireretur Legum prudentia, cum abeffent mali mores, ex quibus haud dubie bonæ leges prognatæ funt ? Porro religiosiores erant quam ut impia curiositate , arcana naturæ , siderum menfuras, motus, effectus, abditas rerum caufas ferutarentur : nefas effe ati, si homo mortalis ultra fortem fuam fapere conaretur. Jam quid extra ccelum effet, inquirendi dementia ne in mentem quidem veniebat. At labente paulatim æta (1) In Phædro, (2) Thamus.