narrantes , que ne Momus quidem impu.
ne proloquutus eft.
XVI. SED jam tempus eft ut, ad Ho.
mericum exemplar, relictis coelitibus , yi.
cissim in terram demigremus > quanquam
ibi nihil letum, aut felix, nisi meo mu¬
nere, difpiciamus. In primis videtis quanta
providentia Natura parens, & humani ges
neris opifex , illud caverit, ne ufquam
deeſſet ftultitie condimentum. Etenim,
cum Stoicis definitoribus nihil aliud sit fa
pientia, quam duci ratione , contra ftul¬
titia , affectuum arbitrio moveri : ne plane
triftis ac tetrica efet hominum vita, Ju
piter quanto plus indidit aflectuum quam
rationis ! quasi femiunciam compares ad
affem (1). Preterea rationem in anguftum
capitis angulum relegavit , reliquum omne
corpus perturbationibus reliquit. Deinde
duos quasi tyrannos violentissimos uni op
pofuit : iram , quæ precordiorum arcem
obtinet , atque adeo ipfum vitæ fontem,
cor & concupifcentiam , que ad imam ub
que pubem latissimè imperium occupati
Adverfus has geminas copias quantum Ve
leat ratio, communis hominum vita fatis
declarat ; cum illa, quod unum licet, vel
ufque ad ravim (2) reclamat , & honefti