OCR
1 PAVLys ApoChrifti feerium Det Salvatoris noftri > Chriſti a Jeſu ſhei noſtre : 1033 Des. Erasmi Epist. Devic. ap Paw. a Byrovnpta. 1034 Epes ae sia Ge amal munus cuivis temere gidac? Olim se ce finguli prsefidebant E E plis fanc, quota portio crat C rifti religionem profitentium? Ut ne dicam quod illis temporibus fervebat adhuc in pectoribus hominum Chri/fi fanguis , utpote recens effufus : ardebat adhuc Ignis ille cæleftis, qui dabatur à baptifmo, Quorum utrumque nunc , nefcio quomodo , refrixife videtur in moribus noftris. Has ob res Epifcopus , non folum paucioribus præfidebat , verum etiam ultro parentibus. Proinde mihi non paulo difficilius yidetur hodie Præfulem fidum & incorruptum agere , non tanBe OD es gue HENS oppidis prefideat, verum multo magis quod plerique præter difpenfationem uangelice doctrine , quee precipua ac peculiaris eft Epifcopi fun@io ,, profane quoque ditionis adminiftratione {fint oncrati. At diétu mirum, quam ægre inter fe cohærcant mundus & Chriffvs , quam difficiE Sone E Cutis ac terrenis. Cumque multo difficillimum fit alterutrum præftare, vel bonum piicopum , vel falutarem Principem, quantum negotii fuerit utroque diftriétum , fic moderari negotium , ut nec religioni defis, nec ditioni : fic fatisfacere Principi mortali, ut Principem immortalem non offendas : fic placere aul , ut non difpliceas coelo. Olim quifquis fufcipicbat Epifcopatum , huic ftatim ad omnes perfecutionum procellas praparandus erat animus. Sed haud fcio , an horum temporum tranquillitas , fi tamen hæc tranquillitas eft , plus habeat periculi, quam illorum tempeftates. Quanquami autem pro mutato rerum ftatu fieri non poteſt, ut per omnia fit eadem gerendi Epifcopatus ratio , negue protinus damnandum , quod ab illius ætatis exemplo diflidet , nec finunt rerum humanarum æftus, id femper impetrare Præfulem , quod optimum judicarit , quemadmodum peritus etiam ac vigilans gubernator., nonnunquam fruftra clavo aflidens undarum ac ventorum arbitrio rapitur : tamen minus aberrabit ab illa ſincera perfeétaque boni Præfulis imagine , quifquis hanc Pazi; formam , ceu feopum quendam femper habebit præ oculis. Ur egregius nauclerus, licet nonnihil è re&o curfu cogatur deflećtere, tamen à Cynofura non dimovet oculos, ne toto ( quod ajunt) cœlo contingat errare. Si 244/277 affequi non licet , eft tamen aliquid , illum utcunque fequi. Ad optima nitenti non deerit Chrifi præfidium , cujus vices gerit tua celfitudo , & fine cujus ope fruftra eft omnis conatus mortalium. Bene vale. Anno 1519. IN EPISTOLAM D. PAVLI AD TIMOTHEVM PRIOREM AR GON oD We NT eV. NE, PER DES. ERASMVM ROTERODAMVM. hone EVM matre Judæa , fed Chriſtiana , patre Greco , Paulus iz miniſterium adoptarat , probe indolis juveném, & facris Litteris eruditum: quem tamen ob Judxos costtes eff circumeidere. > Quoniam autem huic Ecclefarum curam delegarat , ficut & Tito, quas ipfe noz poterat adire, ins N Patwst enm in funttione Epifcopali, & in difeiplina Ecclefie: non fic admonens , #t difcipulem , fed ee, ut filium & collegam. Id quo cum majore faciat autoritate , fubinde Apoftolicam antoritatem fibi ò vindicat. Admonet autem , ut rejetlis, qui Judaicas fabulas inveherent , ea doceret , qua effent fi dei & caritatis. Deinde Principem licet Ethnicorum auttoritatem , quoniam bine pendebat ordo civitatis, & tran= quillitas Reip. adeo non fpernendam Chriftianis, zt pro his orari jubeat. Quid viros deceat in cætu Ecclefiafkia co, quid mulieres , praforibit. Epifcopum depingit cum faa familia, Atque hec ferme tribus primis Capitious. Deinde admonet ne recipiat Judaicas fabalas, de ciborum deleita, devitando conjugio. Mox docet qualem fe prefrare debeat erga grandes main viros, erga juvenes, erga anus, erga puellas , erga viduas divites ac pauperes, & Ecclefia ftipe alendas , erga adoleftentiores G féfpeite etiamnum atates. Ad hec preferibit , quid pracipere debeat dominis , quid fervis , quid divitibus. Admonens modis omnibus rejiciendas contentiofas quaftiones Sophiftarum . inani dottrine (pecie fefe venditantinm. Scribit è Laodicea per Tychicum Diaconwm. , AR GV MEN T Ip PINTS. IN EPISTOLAM D. PAVLI AD TIMOTHEVM PRIOREM PARAPHRASIS: PER DES. ERASMVM ROTERODAMVM. Cap. I. 7 at : E nem hance nec ipfe mihi vindicavi , nec ab homine See: er e È eue a gf A fufcepi , fed ad eam non folum vocatus fum nutu TP CNRS EEG TET æterni Numinis , verum ctiam juflu & auétoritaavLvs Apoftolus, ac te adaétus , adeo ut mihi liberum non fuerit delegatus, ne quis fufpice-| | precari munus, licet arduum, quod injungebat au@ cur me ineum aut huma-| | Gtoritas Dei, quem habemus unicum omnis noftre 5 x num agere negotium, &| | falutis auétorem. Quicquid enim nobis injunxit FiSA legatus non Mofi, aut cu-|_ | lius auétore Patre , id ab ipfo Patre injunétum inQ julquan alterius hominis, | | terpretor , per quem & illi debemus falutem , five fed legatus Jefu Chrifti ,| |dum hujus morte fumusab æterno exitio redemti , X qui & ipfe pridem Patris F | five dum hujus prefidio ab urgentibus afflictionum vice legatione fungens bo- rocellis eripimur. A quibus etiamfi non contingat #5 na fide peregit illius nego-| |?nterim eripi, tamen nihil eft guod de incolumtadelegatus. Porro legatio-) |te noftra dubitemus , videlice: Jefu Chrifti præfidio ME fre= D = a ci tum , è quo fucrat