Page 32 [32]
OCR
27 tes, ac mox ad quamvis occafionem interituras. Memunit > is iy & Theocritus Idyllio 0”. A y Tae ol) cimuro) nam, mEQuAnYy wor bY THAMEATHOIS A eyvpéols. ; : : Adfunt & teneri calathis candentibas horti, Servatt. È Effertur paroemia etiam hoc modo, A'napgorenos T A dwyidos unerwv i.e. Infrutuofior Adonidis hortis. Non diffimili figura Ifzeus , apud Philoftratum „ Juveniles voluptates appellat, TavsAs wiwss, quod umbris ac fomniis perfimiles fint , nec expleant hominis aniAthenodori di&ionem appellabat T'anzali borros, quod juvenilis effet ac levis, {peciem præ fe ferens, quafi effet aliquid, quam nihil effet. V.. Infixo acaleo fugere. Bary OM ESw olf 51. €. faculo immiffo fuziturum te putas? Metaphora proverbialis , ubi quis dicto convitio, feu maleficio quopiam peracto , ftatim fubducit fefe , ne vel -tueri cogatur quod dixerit, aut ne mutuum recipiat. Eryximachus medicus in convivio Platonis, Ariftophani difcedere paranti ne cogeretur & ipfe laudare Cupidinem , ac jocis quibufdam pocticis cludenti: Barw 7, avn, & Aessvdaves, olf OUT; AMA megye T voud , ta STWS AP 6 doca Ady, Vows ms, dy doËn wor, dQiow ot. i.e. Ut videtar, Inquit, Ariffophanes , immiffo in nos jaculo fugiturum te credis è Onin tn animum adverte , atque ita loquere, tanquam valionem redditaras. Sane fi mihi videbitur , fortaffis te dimittam. Utitur item in Phedone , & in primo De repub. libro, quanquam hoc loco mutet metaphoram, & ad balneatorem injecta aqua difcedentem refert: Tam mov à Oesauuay © à vd xe dméva, varie PaAavevs nuov Ko TUNT NOUS KY TAY dTWY di bp00y à MAW TOV A0 yv. i. e. Hac locutus Thrafymachus , in animo habebat difcedere, cen balneator quifpiam , ofafis tn anres copiofis ac multis verbis. Ac mox codem in loco , Ofo euCarwy nov, & va tyes dmévu ,1.€. velut injetto dilto paras difcedere. Refpexit ad proverbium Plutarchus in commentario De iis qui tarde puniuntur à numine : A% Sd, ci Baroy, amev, admmmMay , Laras aye aeroegv m PAG eynerwwov, 1.c. Quinetiam fi difceffit, inquit, immifo jaculo, non convent telum inherens negligere. Allufit ad hanc parcemiam Ariftoteles in tertio Naturalium auditionum libro. Refellens enim Anaxagoræ fententam, qu dixifiet, infinitum immotum efle, & infeipfo conquiefcere , negat fatis efle dixiffe tantum, & aufugere, quum caufam etiam reddere debuerit, quamobrem infinitum moveri non poffet: ov >, inquit, ixavov, mM ¥T0s amyrm amRey Su, ut obiter & orthographiam emendem, non Ariftotelis , fed typography. Quadrabit igitur in eos, qui velut oracula quædam pronunciant, aliis conje&andi materiam miniftrantes, ut qui non interpretentur quamobrem ita fenferint. Tranflatum videtur ab apibus, aut vefpis , que infixo aculeo, ftatim aufugiunt. Id enim innuit Plato‘in Phædone. Poteft’ & ad Parthos referri, qui jaculo conjecto in hoftem, mox equis verfis fe fuga proripiunt, nec audent cominus congredi. Simillimum eft huic, quod eft apud Ciceronem libro De finibus bonorum quarto: ferupulum, inquit , abeunti, [ed videbimus. Solet enim ferupulus effe moleftus ambulantibus. Idem apertius in oratione pro L. Flacco : Flacco vero guid profuit, qui valuit tam diu dum huc prodiret. Mortans eft aculeo jam dimiffo ac dito teffimonio.. interpretatur, quafi ad nefcio quas illorum hortorum animas hoc referendum effet. Sed video quid Erafmum in errorem impulerit: nempe latens parentheſis eum fefellit : hac enim omnia verba per parenthelin potita funt, wens ey 785 A'dWydbs zizou; iz sparos tio) ribyrs poser Seamedsous yuras Verum mutavit cafum Plutarchus poft parenthefia (quod eyaxcrztey fit aliquando ab auétoribus) & quafi preceflifiet wndle torres nds cy Aoym rikeSey, aut tale quid (non autem prole sgorran masa asyo) fubjunxit per appofitionem, in, yoepss Yozes om, &c. H. Stephanus, i * Locus ifte habetur Idyll, xv. ErRASM i 28 VI. Nodum folvere. Kojupupa Avew, 1. €. Nodum folvere, dicebatur qui negocium alioqui impeditum facile conficeret. Natum hinc ajunt, quod tradunt Midam curru nodis quibufdam inexplicabilibus è corni libro connexo veétari folitum. De hoc in templo repofito proditus crat apud Phrygas rumor, ut quivinculum illius folviffet, cum Aſiæ imperio potiturum. Alexander Magnus explicuit, exempto clavo qui jugum temoni connectebat » loco mentionem faciemus , in proverbio Herculanus nodus. M. Tullius epiftolarum ad Atticum libro quinto: Cefari nulluz honos a Senatu habeatur , dum hic nos dus expeditur, i.e. dum hoc negocium conficitur. VII. Dodonenm as. Awduvdioy yarudiov, i. e. Dodonewm cymbalum, aut tintinnabulum. In hominem dici confuevit improbze atque importuna loquacitatis. Zenodotus citat ex Ariphoro Menandri. Tradit autem in Dodona duas fuiffe fublimes columnas , in altera pofitam pelyim æream, in altera penfile pueri fimulachrum, flagellum æreum manu tollentis: quoties autem ventus vehementius flaverit, fieri ut {cutica impulfa crebrius lebetem feriat, ifque percuffus tinnitum reddat, ad multum etiam temporis refonantem. Alti referunt ad æra Corinthia, quæ præ cæteris clarius tinniant. Meminit hujus adagii Stephanus in dictione Dodone. Juvenalis ad Adagium allufiffe videtur, cum ait, Tot pariter pelves , tot titinnabala credas Pulfart , | muliebrem garrulitatem taxans. Suidas diverfam adagii adfert interpretationem ex Dzemone. Ait enim oraculum Jovis, quod olim erat in Dodona, lebetibus ereis undique cinétum fuifle, ita ut invicem fefe contingerent. .Itaque neceffum erat fieri, ut uno quopiam pulfato , viciffim & omnes refonarent , fonitu per contaétum ab aliis ad alios fuccedente. Durabatque in longum tempus tinnitus ille, videlicetin orbem redeunte fono. Putatque parcemiam diétam in fordidos, & quantumvis pufilla de re querulos. Verum Ariftoteles hoc commentum ut fictitium refellit, adferens aliud interpretamentum, quod modo retulimus, de columnis duabus, & fimulachro pueri. Plutarchus incommentario Hees + ddoreariac indicat , in Olympia porticum quandam fuiffe, ratione mathematica ita compofitam, ut pro una voce multas redderet, atque ob 1d érmQuvo appellatam. Cumque hac confert homines impendio loquaces, quos fi verbulo tangas, continuo referunt tantum verborum, ut nullusomnino fit garriendi finis. Meminit hujus adagionis & Julius Pollux libro fexto, capite de loquacibus, his verbis, m C4 Awdwyys HANREO. VII. Prora & puppis. poeg ù mev, i.c. Prora & puppis. M. Tullius libro Familiarium epiftolarum ultimo , fcribens ad Tyronem fuum , parcemiam hanc refert his verbis: Mihi prora © puppis, ut Grecorum proverbium eff , fuit a me tui dimittendi , ut rationes meas explicares. Prora itaque & puppi, fummam confilii noftri fignificamus : propterea quod à prora & puppi, tanquam à capite & calce, pendeat tota navis. Apud Græcos invenio pronunciatum hoc pacto , mi cx megs, % ro cn miu yns STATU , 1. €. 4 prora pariter, atque a puppi perennt: five, prora pariter ac puppis perit, h. e. ad internecionem. Philoftratus in Heroicis: a’ad d& gege~ ded eo, Th yy najunee t O'duosée y cide Un, XG) TD CH mer Dan xo} en modmy Yomrdry. i. e. Sed opor= tet Viyffis in morem navi alligatum effe, aliogui & prorá, quod dict folet, & pappis perit. Confimili figura dictum eft in Apocalypii: Ey eip dapo rA w, Ego fum alpha & w. Ego fum rerum omnium fumma. Omnia proficifcuntur à me , velut à fonte, & ad cundem omnia referuntur , tanquam ad felicitatisportum. Nam alpha « Greecis e eft, w magnum poftrema. SUE diffidet hinc illud Theocriticum in Encomio Ptolemex1: Avdedy ab Tmacuai@: 4) mewreoss * FT, N fs Lege FpATOUG. Key
