Page 20 [20]
OCR
Eee ———— Pe accipere cuptas. Et, dawme s dupodoxé Tu 3 D capitur muneribus. Et, dls neguen javams E se mors. Et, Ames Aile, Clematis ~Egyp È ‘Til. Ousus Ex REBUS ACCEDIT' NOVIT PAROEMIAE. — i Jam quod de novitate diximus, id De — plex eft. Nam hanc nonnunquam ipfa res a eS Fert, ut #ponade ns ddxpua crocodils lachryme. IN os uam cam figura conciliat , cum per i ae fchematum fpecies adagium varietur, quas Da oe perfequi non eft necefle. Eas duntaxat attingam , x : 2 quas frequentiflime recipit. Metaphora pene femper ria non minus crebra , quanquam & hæc qua metaphore fpecies eft. Exemplum pe ce sn vado eft: pofterioris, Avnos ix , mee A JE infrequens hyperbole „velut, puro O At e oe nudior exuvio ferpentis. Nonnunquam u E E nigma pervenit, quod auctore Quintiliano , È; ae = eff quam obfcurior allegoria , quod genus, E ni a z mons, i. €. Dimidinmplus toto. Nonnunquam aul a nerem adjungit parœmiæ, veluti, fed priate > fe a to. Et, au) 3 dv’ epxyowuew , 1. €. duobus fimu eunti ae 5 Of co) è pegdposa nanwv 7 data re Tervile. i.e. e Ædibus in propriis qua retave Das a e ‘Aliquoties av Dar xd idiopa , 1.0. di à tas, proverbii fimulacrum addit, ut per naya Pr. ingens malum. Fit interdum, utipfum #p@:Codroy , N. = ambiguitas, decus apponat proverbio. Cujus generi eſt, Bîs im yawosy, 1.€. Bos m lingua. Et, Om pls w loss, 1. e. Quacunque mus in Pifa. pigudemibostean mal fignificat & nomifma. Mus item AR, nomen, & item athlete cujufdam vocabulum. Et Pifa nomen urbis, acceffione literula auctum , pi cem fignificat masa. Nonnunquam ipfa eloquendi novitas parcemiam cfficit, ut, Ev che dnitia, 1.c. Invino veritas. Nam fi dicas, ebrios vera loqui, non videbitur adagium. Item fi dicas, Sine cibo & potu languet libido , non habebit adagii faciem : Contra, Srne Cerere © Baccho friget Venus, nemo non agnofcit adagii fpeciem. Quamquam hac ipfa novitas , ut omnis alia, proficifcitur à figura. Decorat interim & antiquitas ut, Ewa, api d' dm, Sponde, fed prafto ef fattura. Denique in parcemiis omneis Y yeAols, 1. €. ridiculi, formasinvenies. Sed hac minutim perfequimoleftæ cujufdam diligentiæ forte videatur. Tametfi de figuris proverbialibus paulo poft aliquanto copiofius di&turi fumus. IV. QuomoDo PAROEMIA DIFFERAT AB IIS, QUE VIDENTUR ILLI CONFINIA. Sunt autem queedam affinia paroemuis, puta, yoyo » quas noftri fententias appellant , ad hac «vo, qui à noftris apologi vocantur : tum 3m@%luaG , quæ Latine, breviter ac fcite di&a , vertere licebit. Præterea mupya i.e. falfe ditta. Denique quicquidallegoriam , aut aliam ae figuram proverbialem, ceu perfonam, pra fe gerit. Ea tametfi difficile non fit À adagiorum genere fecernere , fi quis ad finitionem tanquam ad gnomonem & regulam unumquodEgo in portu navigo 5 wie eft proverbium ; ita fententia non eft. Rurfum, pi myds Tw pixoueov , i.e. ne puero gladium : pariter & parcemize fententiæque rationem complectitur , denique & allegorie. Neque defuere tamen, potiffimum apud Græcos, qui gravati non funt operam in hoc genere fumere , yaporoyiew, 1. ¢, fenrentiarum colleétionem , con{cribentes, inter quos præcipuus * Nicolaus Stobzus. Quorum ego certe laborem probarim libentius , quam amulari velim, Sed ad reliqua. evoy Aphthonius in Progymnafmatis , fimpliciter uo, 1.¢. fabvlam,vocat. Huic funt, ut ait, varia ex inventoribus cognomina , Lu€wesans , KIME, KimeiG, Airüm@. Quintilianus yov ait à Græcis appellatum A6poy pur , cicummmmy , à Latinorum nonnullis apologationem , non fatis in ufum recepto nomine. Neque negat vov parcemie confinem efle, verum ita diftingui, ut «v@ totus fit apologus, parcemia veluti fabella brevior. Exempli loco pofuit , Noz noftrum onus, bos clitellas, Ad hunc quidem modum ufurpavit Hefiodus: Nu M vo Bands ii, vun y mie. Ea put cresoremev andova aosxsrodespov. i.e. enon principibus referam, norint licet ipfi. Vocalem accipiter fic affatus Philomelam eft. Utitur cundem ad modum & Archilochus & Callima= chus. Etiamfi Theocritus è Kwwiozass , vor pro parœmia videtur ufurpafle : | ANG: Slu reyeraf me. Ea È pO dv Var. Jam vero apophthegmata, non alio difcrimine diffident a parcemis quam fententiæ. Quemadmodum enim illud, Os aum; amy œn tyd» Eanos ad , fimul & adagium eft & apophthegma : ita illud Simonidis ad quendam in convivio tacentem , Ei we jalh@ a » mov megya miis, ei Ñ Qos, nAiDoy : 1. €. Si guidem ftultus es, fapientem rem facis, fi vero ſapiens, fiultam. Item illud : Decet Caefaris uxorem non folum crimine , verum etiam crinzinis fufpicione vacare , apophthegma quidem eft , at non item parcemia. Item: Soles duabus federe fellis , fimul & proverbium , & aaJtemillud Turonii, 4d molas funt, møuuæ quidem cft, at non item adagium. Quanquam funt in hoc genere quædam adeo commode dicta , ut facile poffint in adagiorum ordinem afcifci, velut illud, Méyes Buudy DAG- au), 1.e. Ufque ad aras fum amicus. Adel enim fimul & brevitas & fententia & figura. Hc paulo verbofius inculcavimus, ne quid à nobis in hoc exfpectetur opere, nifi quod fub parcemize cadit appellatio~ nem : neye quis per negligentiam præteritum exiftimet , quod prudentes confultoque tanquam ab argumento alienum prætermifimus. V. CoMMENDATIO PROVERBIORUM A DIGNITATE. Porro autem ne quis hanc do&rine partem , tanquam nimium humilem, & impendio facilem , peneque puerilem faftidiat atque afpernetur, paucis exponam, quantum hec, ficuti videntur, minutula, apùd antiquos illos obtinuerint dignitatis : deinde quantum adfcrant commoditatis, fi quis in loco fciteque utatur : u que norit applicare: tamen quo faciam fatis etiam imperitioribus, haud gravaborrudius, & pinguiore, quod ajunt, Minervaremexplicare , ut planeconftet, quid inhoc opere fim fequutus. Primum inter fententiam & parcemiam cjufmodi ratio eft , ut utraque cum altera conjungi, utraque rurfus abaltera queat fejungi, non aliter quam album ab homine. Ut enim non ftatim album quodhomo, neque protinus homo quod album : nihil tamen vetat id album efle, quod fithomo : itanon raro fit, ut fententia paræmiam compleétatur : at non ftatim quod parcemia fuerit , idem erit & fententia, neque contra , velut: Avara tam deeft quod habet, quare quod non habet. Et: Pafcitur in vivis livor , poſt fata quiefcit. poftremo nonufqueadeo cujuflibet efle, reéte proverbus uti. Principio cognitionem adagiorum non in poftremis habitam apud fummos viros , vel illud fat argument puto, quod primi nominis auctores non indigna duxerint , de quibus diligenter voluminibus aliquot confcriberent. Quorum primus eft Ariftoteles, nimirum, tantus philofophus, ut unus hic pro multis fuffecerit. Reliquit is, tefte Laertio, de parcemiis volumen unuin. Chryfippus item ad Zenodotum duos de proverbus libros confcripfit. Scripfit cadem de re Cleanthes. Quorum virorum fi labores exftarent, nobis non fuiffet neceffe tanto ſudore queedam ex minutis iftis {criptoribus , & iifdem ut indiligentibus , ita depravatiffimis etiam, expifcari. Reperiuntur nonnulla proverbiorum colleétanca Plutarchi nomine , fed paucula , eaque ferme nuda. Inter parcemiographos „1 Joannes cum apud Suidam, tum in omnibus editionibus quas vidi, vocatur, RE edi. 4%
