OCR
58 MOPIAZ ETKOMION accerfere, * quas poëtæ ſæpius ob meras nugas advocare folent. Adefte igitur paulifper, Jovis filie , dum oftendo nec ad egregiam illam fapientiam, ac felicitatis , ut ipfi vocant arcem, aditum effe cuiquam , nifi StvLriTIA duce, Jam primum illud * in confeflo eft, * affedus omnes ad Stultitiam pertinere. Quandoquidem hac nota a ftulto fapientem difcernunt , quod illum affectus , hunc ratio temperat. Eoque Stoici perturbationes omnes ceu morbos à {apiente femovent, verum affectus iſti non ſolum * pædagogorum vice funguntur ad fapientie portum properantibus , verumetiam in omni virtutis funétione, ceu calcaria ftimulique quidam adefle folent,velut ad bené agendum exhortatores. Quanquam hic fortiter reclamat bis ftoicus Seneca , qui prorflum omnem affe@um adimit fapienti. Verum cum id facit, jam ne hominem quidem relinquit , fed novum potius Deum quendam imiseyä, qui nufquam nec extitit unquam , nec extabit : imo ut apertius dicam, marmoreum hominis fimulacrum conftituit, ftupidum , & ab omni prorfus humano fenfu Quas Poete. Obiter taxat poëtas, quibus boc familiare eft, fubinde inyocare Muías. Padagogorum vice. Hæc eRiopis nio Pertpateticorum , qui putant affe&us veluti ftimulos è natura Inconfelfo es, In confeffo eft id, de quo nulla e& controverfia. dAffettus omnes. Quos Greci ze vocant, Latini perturbationes, aut cupiditates , quibus Plato in Phadone , tanquam clavis quibufdam animam corpori dicit affigi, datos, quibus excitemur ad virtutem, Quanquam hance acriter refellit Seneca. Etapré dixit, pxdagogorum , wam imbecilles adbuc, & veluri pueri ducimur affeGibus, Aflequati fapientiam, contemptis illis, folo rationis du&u gubernamur. = ae db