Page 63 [63]
OCR
39 cum vocem miratur ?), quae ad vitam communem attinent, non didicit. Sed adest praeceptori de capite periclitanti discipulus Plato, egregius scil. Patronus, qui turbae strepitu offensus, vix dimidiatam illam periodum pronuntiare potuit è). Jam quid dicam de Theophrasto? qui progressus in concionem, repente obmutuit, perinde quasi lupo conspecto ê$). Qui militem animasset in bello, Isocrates ob ingenii timiditatem nec hiscere unquam est ausus *). M. Tullius eloquentiae Romanae parens, semper indecora trepidatione, quasi puer singultiens exordiri consuevit idque Fabius interpretatur cordati oratoris et periculum intelligentis argumentum £). Verum cum hoc dicit, an non palam fatetur, sapientiam obstare ad rem probe gerendam? Quid isti facient, cum res ferro geritur, qui tum metu exanimantur, cum nudis verbis est decertandum? Et post haec celebratur, si Diis placet, praeclara illa Platonis sententia, beatas fore Respublicas, si aut imperent philosophi, aut philoso2) Aristophanis Nepéaag tangit, ubi v. 146 WdAAey invenies. Socrates autem (v. 157) 756 #47/d05 vocem non miratur sed rimatur. 3) Ioteros Tifepie‘e, teste Diog. Laert IL. 41, auctor erat narratiunculae Platonem, iudicibus inclamantibus xaré@a, a consilio destitisse. (vid. Zeller |. 1. p. 348 N. 2). 4) Ad. III. 8, 56 (P. 916 A) et IV. 5, 50 (P. 1065 B). Ceterum de Theophrasto, cuius ,,divinitas loquendi” saepius laudatur (Cic. Or. XIX. 62, Quint. X. 1, 83) nihil eiusmodi memoratum repperi, quare vereor ne Erasmus Cic. (Tusc. Disp. V. 9, 24) haec „Non est ausus elate et ample loqui” male intellexerit. By ce Cie. de Or. IL 3, 10. 6) Ut pro Rosc. Amer. IV. 9, Summus timor, quem mihi natura pudorque meus attribuit (Cf. Pro Mil. in.). M. Fabius Quintilianus, quem dicit, hac de re agit et alibi et XI. 1, 43.
