Page 46 [46]
OCR
22 Veneres, Auroras, et fontem nescio quem requirant, quo sibi juventam restituant, cum id sola praestare et possim et soleam. Apud me succus est ille mirificus, quo Memnonis filia Tithoni avi sui juventam prorogavit !). Ego sum Venus illa, cujus favore Phaon ille repubuit, ita ut a Sapphone tantopere deamaretur !). Meae sunt herbae, si quae sunt, mea precamina, meus ille fons, qui non solum revocat elapsam adolescentiam, sed quod est optabilius, perpetuam servat. Quod si omnes huic sententiae subscribitis, adolescentia nihil esse melius, senectute nihil detestabilius, quantum mihi debeatis videtis opinor, quae tantum bonum retineam, tanto excluso malo. 10) Ex Memnonis Tithoni filii, Aurorae (Hes. Theog. 984) matris precibus in avem mutati favilla alias quoque aves ortas esse narrat Ov. Met. XIII. 576—622. 11) In Ov. Epist. est (numero XV) „Sappho Phaoni”. Cf. Luc. Dial, mort. 9, 2. CAPUT XY, Sed quid adhuc de mortalibus loquor? Coelum omne lustrate, et mihi meum nomen opprobret licebit, quicunque volet, si quem omnino Deorum repererit non insuavem et aspernabilem !), nisi meo numine commendetur. Etenim cur semper ephebus et comatus Bacchus? Nempe quia vecors ac temulentus, conviviis, saltationibus, choreis, lusibus vitam omnem transigens, ne tantulum quidem habet cum Pallade 1). Verba ex Gell N. A. XVL 8, 16,
