Page 16 [16]
OCR
ee 1259 {tianus ferat hunc animum ? Mox hunc animum meum confero, non cum his qui afferunt Symbolum ApoftoJoram , aut Conciliorum decreta, aut Conciliorum præfcripta, fed cum iis qui pertinaciter afleverant omnia. Sic enim fequitur: Atque hoc ingenium mihi malo, quam qao video quofdam efe praeditos, ut impotenter additli fententia, nihil ferant quod ab ea difcrepet: fed quicquid legant in Scripturis , torguent ad affertionem opinionis, cai fe femel manciparant, &c. Hæc cum perfpicua fint, quorfum pertinet locus communis, quem atrociter tratas adverfus cos qui putant nihil aflerendum in divinis Libris, aut in caufa fidei? A EIRIAN SAMI 1260 potentia generandi in Patre fit abfolutum quiddam an refpećtivum: & an potentia generandi poflit communicari Filio à Patre. Item, fi concedatur > Deum generare Deum, utrum Deus generet fe ipfum Deum, an alium Deum. Hoc genus innumera traétantur circa fimpliciffimum & clariffimum articulum fidei catholic: nec in Scholis opinor impie difputari, modo fobrie. Ita circa queeftionem pradeftinationis , quæ eft affinis Libero Arbitrio, quærunt, an poſſibile fit aliquem prædeftinatum damnari, & reprobatum falvari. Item, an prater divinam voluntatem fit alia caufa prædeftinationis aut reprobationis. He trattare in Scholis, modo fodo. Que tradita funt fidei noftra, non fic excutienda ut in dubium revoces, fed profitenda, Et hec omnia dico fub perfona hominis imperiti, quam mihi fumo te probante. Nec fimpliciter ecos damno, qui conantur moderata difputatione aliquid inquirere, quod non eft expreflum in facris Litteris ,aut ab Ecclefia definitum: fed qui in hujufmodi quæftionibus feditiofe digladiantur. Hæc funt mea verba: Quangsam ilud libenter perfuaferim mediocribus ingeniis, in hajus generis quaftionibas non adeo pertinaciter contendere, que citins ladant Chriftianam concordiam, quam adjavent pietatem. Non damno moderatam inquifitionem , fed conmediocri ſunt ingenio abftineant ab hoc quæftionum genere , in quibus periculofe erratur : nec tractentur apud populum. Non igitur damno qui apud populum docent effe Liberum Arbitrium , fimul adnitens cum adjuvante gratia, fed qui apud rudem plebeculam tras Cant cas difficultates , quas vix in Scholis convenit. Veluti Sacerdos pie docet populum, effe Patrem, & Filium, & Spiritum Sanctum: caterum illas Scholafticorum difficultates, de notionibus, de realitate & relationibus, tractare apud promilcuam multitudinem, an expediat, tu videris. a Hujus generis exempla cum aliquot proponam in Diadia. Audis, Lathere, me non omnes excludere ab huJufmodi quaftionibus, fed mediocria tantum ingenia: at multo minus ea tractari volo apud rudem plebecuJam. Vertim hic urges me dilemmate: Si de frivolis quaftionibus loqueris, quid ad nos qui trattamus neceffaria? Si de Libero Arb, non in loco tibi hec difta ſunt „nec opus eft te magifiro. Audi nunc ad tuum mutilum fyllogifmum. Sunt aliquot queftiones, in quibus non damnatur modefta inquifitio , quales funt , de annis Mathufalem, & quoto ztatis anno Solomon factus fit pater: fed anxia inquifitio contentioque damnatur. Rurfum multa themata verfantur inter Theologos Scholafticos, de quibus nondum dilucide pronuntiavit Ecclefia: de his ſentit animus ille Scepticus. Sed urges, hic agi de Libero Arb. quod fi colloco inter quæftiones frivolas, rećte loquor, fed impie fentio: fin inter neceffarias, pie fentio, fed impie loquor. Hic {cilicet conftringor inter facrum & faxum. Sed facillimus exitus. Ego quæltionem, an fit aliquid Liberum Arbitrium, adeo non judico fupervacaneam, ut potius hæreticum exiftimem de co dubitare, quod ab Orthodozis omnibus magno confenfu traditum eft, quod Ecclefia clara voce definit, non jam difputandum, fed credendum. Oportet enim aliquem efle difputandi finem: nam quod nunc veluti de re integra difputatur, tu nos cogis, qui tot jam feculis comprobata, fixa, & dual, revocas in dubitationem yimo convellis ac demoliris. Alioqui meum animum nulla unquam fubiit dubitatio, an effet aliquid Liberum Arbitrium. Verùm ut illad praeferiptum eft, efle liberum hominis arbitrium 5 ita multa difputantur circa quæftionem hanc, quæ fine diſpendio ſalutis poſſent omitti, meo quidem judicio, in quibus nec veteres Orthodoxi, nec recentiores per omnia confentiunt , & de quibus adhuc fuam fententiam fufpendit Ecclefia. Adhuc enim difputatur inter Scholafticos , am hee propofitio, Devs aliqua prefer contingenter, in aliquo fenfu vera fit. Nec defunt qui credant omnia contingentia à Deo contingenter præ{ciri, cum fateantur Dei prafcientiam falli non pofle. Rurfum, an Dews omnia faciat neceſſitate, Item a nihil certius elt quam effe tres Perſonas, proprietatibus inter fe differentes, cum fnt eadem effentia. Caterum circa materiam hanc multa quæfita funt olim ab Axg“fkino, plura à recentioribus, quomodo differat Per{ona a Perfona, & quare productio Sanéti Spiritus a Patre, procefio dicatur non generatzo: & an divina efſentia generer aut generetur: & an fit eadem identitas divinæ cfentiæ ad quamlibet Perfonam in Triade, que = Quid hie eft fufpicionis, fi nolim ea, que circa has materias difputant Scotifte & Occanifta , difputari apud imperitos, ne apud dotos quidem altius in hæc penetrari quam fat eft? Aut quem aculeum mibinarras? An ut fugillem articulum de tribus Perfonis & eadem effentia? Quid enim tu dubitabis impingere, quem non pudet toties Erafmam yocare Luctanum & Epicuram ? De peccato irremiffibili dicetur alias. Sunt igitur quæftiones prorfus inutiles, quales arbitror de inftantibus & prioritatibus: & an fit propofitio poffibilis , Pater. odit Filium Deum, & an anima Chrifti potuerit falli aut mentiri. Sunt rurfus utiles, fed in quibus non fit opere concordiam , fed fatius eft, ut permittamus unumquemque in fuo fenfu abundare. Sunt rurfus dogmata maxime neceflaria, fed in quibus aliquoufque progredi licet, quoad nobis pralucet Scriptura sdivina. Quod genus eft de uno. Deo ac tribus Perfonis. Quanquam hîc quoque bis peccatur, fi vel altius fcrutemur quam oportet, vel apud eos traétemus quibus hæc non conveniunt. Hanc fuifle mentem meam palam perfpiciet, qui meam Diatribam attente legerit. Quare etiam at= que etiam te rogo, Luthere, quid ad hanc caufam faciunt, tot tua convitia, tot calumniæ, tot infultatioin Litteris facris Scepricoram licentiam, me nihil curare, utrum, affequar an non affequar quod. preefcribit Scriptura aut Ecclefia, & mea verba nihil aliud fonare, quam apud me nihil referre quicquid à quolibet ubique credatur, modo pax mundi confter, liceatque ob periculum vita, fama, rerum &' favoris’, illum imitari qui dixit, Ajunt, ajo: negant, nego, &ihabez re Chriftiana dogmata nihilo meliora, quam Philofophorum opiniones , & ex verbis meis: nihif aliud declarari; quam me in corde Lacianam aùt alium quendam de grege Epicari porcum alere, gui cum ipfe nihil credat efle Deum , rideat occulte omnes qui credunt, & confitentur: & ais alibi me tibi grandem inhalare crapulam Epicørż, nec aliud {pirare quam Lxcianum dbeov. Nec his tantis convitiis contentus, etiam figuram rhetoricam adhibes: Scis, inquiens, gid bie premam. Fic tibi præfto funt illæ tuæ hyperbolæ, fine quibus nihil feribis. Sophiftis, (Ge enim vocas Thcologos) ubique tribuis fummam impietatem , & me facis tam impie: fcribentemi, ut ab impiis: fuerim dentibus dilacerandus, nifi tu eos tua pietate revocaffes. Perinde quafi dicas , bafilifeum nec ab aliis venenis tolerari, Deinde cum me toties facias Lucianum cov,
