Page 33 [33]
OCR
3 a 2 Kal muporG@ ,% piorG, 1.€. Aff hominum în numero decantetur Ptolemeus, Primus & ultimus , ac medius. Item Virgilianum illud ; A te principium , tibi definet, Huc pertinet , quod Demofthenes pronunciationem , w meaty, w Srp, % w rew efle dixit, univerfam eloquentiam intelligens. Plato De legibus libro quarto: O° pe dy Ses , ware Ù o mwh asos aye, xl ve, à arl, È peo E vray dmy zywy, i. e. jam Deus quidem ipfe, quemadmodum vetuſto verbo dicitur , tum initinm, tum finem, tum medium rerum omninm comple&ens. Plutarchus in commentario De liberis educandis: On èv medm, à pé , à TAGUTa OV Cp TST015 HEDOLAeuov ,dyuyn sde i Toudela viuos tai. c. Quoduna res, primum, & medium, ac poftremum hic caput eff, proba inftitutio legitimagqueeruditio. Ariftoteles libro Rhetoricorum tertio refert ex Alcidamante quodam, qui philofophiam , legum vallum ac fofam appellarit, omnelegum prefidium in philofophia fitum innuens. At Philofophus cam metaphoram tanquam duram ac frigidam damnat : quafi vero non durior fit illa fuperior, moog à mew. Verum in oratione feria, fortaflis vitiofæ fuerint : in adagiis non item offendit duricies , ut quæ fæpenumero vel ænigmatum fimillima fint, eaque ferme laudatiflima videantur, quæ paulo longius detorta fuerint. Proinde quoties fummam totius neg tu, & omne momentum prefidiumque fignificabimus, proram & puppim, aut foffam & vallum dicemus : ut, pictas ftudiorum noftrorum prora & puppis effe debet. Quibufdam omnium rationum prora & puppis eft pecunia. Adverfus Carthaginenfium vim Scipio fofla pariter & vallum erat, id eft, preecipuum tutamentum. IX. Umbre. Zuo , i. e. Umbre „proverbiali joco dicebantur olim ii, qui venirent ad convivium, non ipfi quidem vocati, fed comites corum qui vocati fuerant, fic illos fequentes, velut umbra corpus ultro fequitur. Ad hanc parcemiam allufit Horatius Epiftolarum libro primo , {cribens ad Torquatum : —— Brutum tibi, Septiminmque, Et nifi cena prior, potiorgue puella Sabinum Detinet: * ad fummam, locus eft & pluribas umbris: Sed nimis artta premunt olide convivia capre. Hoc loco neque Acron ° proverbii facit mentionem , opinor, quod rem vulgo jactatam , ceu notam preeterierit. Chriftophorus Landinus , vir alioqui doctus , umbras interpretatur loca in rure operta umbris, in quibus commode difcumbant convivæ. Præterea capras interpretatur {curras mordaces. Poftremo : Dic quotus effe velis, ad hunc exponit modum : Reféribe, cujus fortune bomines tibi convivas adhibeam. Nam ficupis digmiores te , eris poftremus , fi inferiores, eris primus. Heec non fueram adfcripturus, nifi conduceret oftendiffe in que deliramenta virum eruditum adigat nonnunquam unius proverbioli ignorantia. Senfus autem Horatiani carminis fic habet. Admonet Torquatum , ut ad cœnam veniat, paucis comitatus, videlicet Bruto, Septimio & Sabino : non quod fit defuturus inaccubitu locus, fi velit plureis umbras fecum adducere : verum id futurum incommodi, ut alarum odor offendat convivii fuavitatem, fi anguftius fedeatur. Deinde fi velit omnino plureis umbras , id eft, comites, ‘premoneat fe de numero , ne non refpondeat apparatus. Brutum itaque , Septimium & Sabinum, umbras Torquati vocat, fi veniant, non ipfi quidem invitati, ſed à Torquato, quem vocarat Horatius, ceu comites adduéti. Idem alibi: —— cum Servilio Balatrone Vibidius, quos Mæcenas adduxerat umbras. 1. €. Ultroneos comites. Plutarchus Svumaaæray libro ſeptimo, quid ſint umbra , narrat his verbis : Tò 5 # Tinxriroy AG, oð vud uds narSow, ¥ xenanhius ards, CR asd À neuan ov Ian 1 deimvov dywwss, eCytas 71 Lege adfumam, & ad priora refer. _ 2 Atvocem hane re&e explicant Gloffa Veteres, in Editione Cru, quiana , ubi copiofiores funt quam in antiquis Editionibus., A @ D 30 Sey lave T deylu. idoxi 3 om Loxegres , A'eusodnuev avere ouvl@ 8 nerruullov ele A'gdlluv@r kva cud TÉ, È mre Sa (Ge n yhoo, txie À 4 Tw ddd Lr Nabels 0 Lwxegims 05 oesaonrdey 5 TER VOS onio ares Cad s oze coud, 2&0 mcd ey w as txovr@. i. ©. Mos autem adducendiscomites, quos nunc umbras appellant , non ipfos quidem vocatos , fed ab aliis gui vocati fuerant ad convivium adduttos , quefttana eft , undenam inoleverit. Exiffimabant natum à Socrate, qui Ariftodemo perfuaferit , nt non vocatus, fecum ad Agathonis convivium accederet. Acciderat enim Ariffodero ridiculum quiddam. Siquidem cum inter eundum non fèntiret Socratem a tergo relictum , prior ingreſſus eſt , plane velut umbra corpus pracedens , lumine a tergo ſeguente. Haétenus Plutarchus. Eft autem hæc de Socrate & Ariftodemo fabula apud Platonem in dialogo, cui titulus Evumacy. X. Nihil ad Parmenonis (mem. Oddly megs tlw Hae ôv, i. c. Mibil ad Par? menonis fem. De xmulatione diftum, qua longointervallo abeffetab co quod imitaretur. Plutarchusin Sympofiacis , quintae Decadis fecundo problemate , quo pacto natum fit adagium narrat ad hanc ferme e tiam : Parmeno quifpiam fuit ex hominum corum genere, qui noftris ctiam temporibus varias animantium & hominum voces ita {cite imitantur acreprefentant, ut audientibus tantum, non etiam videntibus, vere, non imitata voces videantur. Neque defunt quos hoc artificium majorem in modum deledtet. Parmenonigitur hac arte vulgout jucundiffimus, ita etiam celeberrimus fuiffe perhibetur : quem cum reliqui conarentur emulari, ac protinus ab omnibus diccretur illud: ED u, am Sd reds wv Marul tv, hie. Retteguidem, verum nihil ad Parmenonis fuem : quidam prodiit, veram fuculam fub alis occultatam geftans. Hujus vocem cum populus imitaticiam effe crederet, ftatimque ficut folent, reclamarent, T/ èv am ess rv NardooyTG, 1. €. Quid hac ad Parmenonis ſiem ? vera fuc deprompta, ac propalam oftenfa, refellit illorum judi cium : utpote non ex vero, fed ex imaginatione profeétum. Meminit idem Parmenonis ac fuis nd | ta in commentariis De audiendis poetis. Nec intem| peftiviter utemur hoc adagio , quoties aliquis opinione deceptus, de re perperam judicat. Veluti fi quis epigramma parum eruditum ac neotericum , fupra modum admiraretur, perfuafus antiquum celle. Rurfum, fi quod antiquum effct & eruditum, ceu nuperum damnarct. Tantum enim valet hæc imaginatio, ut cru ditiflimis etiam viris in judicando imponat. XI. Syncretifmus. Svyxnncpes Cretico proverbio diccbatur , quoties fieret , ut qui modo videbantur hoftes acerrimi, repente in fummam concordiam redigerentur. Id quod frequenter evenire folct , maxime fi quando malum aliquod inciderit utrifque commune. Plutarchus in commentario , Ileg} @imaderolx, i. c. De fraterna caritate recenfet, fimulque explicat parcemiam his verbisE'n loivuu mevo dE purnuovdbesv cy ruis meis u ddeNOLs Ag hoegis, à DuaaTlev m wis Oinos otay ouiAdy C myndCav wm pan, Sy D cow ex bees % mn aresedevectry , pays usvoy «ur ypu rem T Kpyroy, 0! MALUS Ad COTES dh= ANA OS À TMASLOUDTES, tEwbev Itnovray roreulwv dieAvovro cuvisæwlo, À ToT fv 0 xa O Un TÄ cuyxpnhouce. i.e. Praterca oportebit & illud meminiffe, fratribus inten ſe diffidentibus , obfervareque ut potiffimum eo tempore * confuctudinem habeas & convittum cum illorum amicis. Rirfun, 1 Confuetudinem habeas Gh conwittum cum illorum amicis.] Nemo non videat (qui quidem propius intueri hunc locum velit) abfurdum effe quod hifce Latinis verbis præcipitur : nimirum ut illud tempus obfervemus, quo inter fe diffidebunt fratres, ut tum potiflimum cum corum amicis conluetudinem & convi&um habeamus. Quorfum hoc? quæfo. Rationi enim minime confentaneum eft, ut confuetudinem habeamus cum amico ejus qui nobis t inimicus. Ac potius
