Page 27 [27]
OCR
p2 Effertur paremia etiam hoc modo ,dragrirgos Tay edawidic xanty.id eft, lnfructuofior .Adonidis hortis. Non diffimili figura tfteus apud PhiloStratum inueniles noluptates appellat , TRYTENS KATES y quod umbris ac fom orfimiles fint, nec expleant hominis ammit, fed inìvent potius.Similiter Pollux fophiSta «Atbe nodori dittionem appellabat Tatali bortos, quod inne nilis efet ac lenis , fheciem præ fe ferens , quafi effet aliquid,quum nihil effete j Infixo aculeo fugere. tas ? Metaphora prouerbralis, ybi quis ditto couitio, Jeumaleficio quopiam peračto, ftatim fubducit fefe, ne pel tueri cogatur quod dixerit, aut ne mutuum reci iat. Sryximachus medicis in couinio Platonis, Ari flophani difcedere paranti,ne cogeretur & ipfe lauda re Cupidinem, ac iocis quibafdam poeticis eludenti, BaNOe paye 0 CRISI PLVESOLES EXPEUFE y, XAR MITEse È you, nec du TIG MVE Oa diaz ey ROYIWITOS pTO K? ipone piso ceid estyy uidetur,inguit,. Ariftopha immiffo innos iaculo fugiturum te credis è Quin tn amum aduerte, atque ita loquere, tanquam rationem redditurus « Sanè fi mihi uidebitur, fortaſſis te di mittam .Vtitur item in Phedone, Cr in primo De rep. Libro, quanquara hoc loco mutet metaphoram, & ad balneatorem inietta aqua diſcedentem refert a TV er ay Jdpaca yer 06 ce e x, DIL AT Paharive Abo Xe THY? ANTAO XATX TOY (TOY giov x TON AD Ty Ayo id eft Hac locutus Trafymachas,in animo babe bat difcedere,ceu balneator qui(piam » ofufis in aures copiojis ac multis verbis. Ac mox eodem in loco „sio PIONIIIRZE RTG amira id eft, uelut inietto ditto paras diſcedere . R efpexit ad prouerbium Plutarchisimcommentatio De is qui tarde puniuntur a nunine:x N WN i BANDY ei rev dn aax yn KADY cixe sropiogd TÈ Benoe iyxeipeyov id est, Quinetiam fi difte[ fit inquit immiffo iaculo,non conuenit telum inberens neghgere. Allufit ad banc paremiam Ariftoteles in tertio Naturalium anditionum libro . Refeilens ening Anaxazore fententiam, qui dixiffet,infimtum immosum elle, nfeipfo conqueftere,negat fatis effe di xiffetantum, aufuzere, quum caufam etiam redde re debucrit, quamobrem infinitum moneri non poffet, È 3 p inquit y ixx s TD rw ela brio TAME deus Quadrabit igitur in eos,quiselut oracula quedam pro nunciant,alus conietfandi materiam miniStrantes, ut qui non interpretentir quamobrem ita Senferint. Traf latum widetur ab apibus, aut wefpis que infixo aculeo, flatim aufuginnt Id enim imnuit Plato in Phadone. Potelt cy ad Parthos referri, quiiaculo conieéto m hoftem, mox equis uerſis fe fuga proripiunt , nec aydent cominus congredi. Similimum eft buic , quod eft apud Ciceronem libro de finibus bonorum quarto: Scrupulum,inquit,abeunti, fed uidebimus. Solet enim Sorupulus efe moleltus ambulantibus. Idem apertius in oratione pro L.Flacco: Flacco Hero quid profisit? qui ualvit tana div dum huc prodiret. Mortuus ef acw leo iam dimiffo ac ditto teStimonio . Dodonzum zs. 30 tintinnabulum. In hominem dici confueuit improbe atque importuna loquacitatis. Zenodotns citat ex Ariphoro Menandri. Tradit autem in Dodona duas fuiſſe ſublimes columns , naltera poſitam peluim aream ,inaltera penfile pueri fimulachrum , flagel~ lum greum manu tollentis : quoties antem uentus u hementins flauerit, fieri ut ſcutica impulſa crebrins lebetem feriat , isó, percuſſus tinnitum reddat , ad multum etiam temporis reſonantem . Ali referunt ad ra Corinthia , que pre ceteris clarins tianiant, Meminit huins adagiy Stepbanus in diftione Dodone. Iuuenalis ad adaginm allufiffe uidetur , cum ait, Tot pariter peluesstot tintinnabula credas Pulfari. muliebrem garrulitatem taxans. Suidas dinerfam adagij adfertinterpretationemex Demone. Ait enin oraculum Iouis, quod olim erat in Dodona , tebetibus avers undiq; cintium fuilfe,ita ut muicem Jefe contin gerent. Itaque neceſſum erat fieri, ut vno quopiam plato, viciffim & omnes refonarent,fonitu per contafttura ab aliis ad alios fsccedente . Durabatg, in lon gum tempus tinnitus ille , uidelicet in orbem redernte fono. Putatq, paremiam difla in fordidos, quantumuis pulilla dere querulos. Verum ariftoteles boc commentum ut fiftrium refellit, adferts aliud inter pretamentum,quod modo rete mus, de columnis duabus , &(imulachro pueri. Plutarchus in commentario 18% rhs æ doncyss indicat, in Olympia por ticum quandam fuiffe ratione mathematica ita compofitam,ut pro una uoce multas redderet, atque obid iia powy. appellatam. Cum, hac confert homines impendio loquaces , quos fi uerbulo tangas , continua referunt tantumuerborum, ut nullus omninofit garriendi finis. Meminit huins adagionis t& Lulius Pollux libro fexto,capite de loquacibus, bis werbis: 7 tx Avdo XA toy. Prora, & puppis. . M. Tullius libro Familiavium epiftolarum ultimo, feribens ad Tyronem fuum , piræmiam hanc refert his verbis: Mihi prova & puppis , ut Grecorum prouerbium ehy fvit àme tm dimittendi, ut rationes meas explicares. Prora itaque €r puppi, fummam confilä noftri fegnificamus : propterea quòd à prora €F puppi , tanquam aA capite & calce, pendeat tota nawis . Apud Crecos inuenio pronuntiatum hoc patto , m% če mgagao rè TR x mouyas œ meurs sid est, A prora pariter, atque à puppi pereunt: fine , prora pariter ac puppis perit , hoc eft „ad internecionem. Philoftratus in HeToicts cx. diet meorIedus Ti vas, node Tp COTE Dvartee 5 ef Hun, nor Tix mempno’ vuoi orse a Toxina «id eft, Sed oportet V ly[fis in morem nani alligatum effe,alioqui & prora, quod dict Sole, pappis perit. Neque diffidet bincillud Theocritichne in Encomio Ptolemai : Aydecy aù Tiloxeucioc tut Teo rash xd, Kx TUATI À LÉIG id eff, AS bominumin numero decantetur Piolemaus, Primus & vltimus,ac medius. Ip as Itens
