Page 38 [38]
OCR
10 LETTERS OF ERASMUS [1524 deprauatis, aliquot locis quae videbantur attingere monachos, vota, peregrinationes, indulgentias aliaque huius generis, quae si plurimum valerent apud populum, vberior esset istis quaestus. Verum hoc ipsum fecit adeo stulte adeoque indocte, vt scurram quempiam se triuio fecisse iures, quum autor tam insulsae fabulae feratur Theologus quidam ordinis Dominicahi, natione Saxo. Quorsum attinet addere nomen et cognomen, quod nec ipse cupit supprimi? Nescit tale portentum pudescere, citius laudem etiam petat ex scelere. Addidit impostor nouam praefationem meo nomine, in qua facit tres 10 viros in vno puero instituendo sudantes ; Capitonem qui tradiderit literas Hebraiċas, Beatum qui Graecas, me qui Latinas. Horum vtroque facit me tum literatura tum pietate inferiorem, significans in Colloquiis inspersa quaedam, quae Lutheri resipiant dogmata. Atque hic scio quosdam sublaturos caċhinnum, quum legent Capitonem ab 15 isto, qui sic odit Lutherum, optimi doctissimique viri elogio praedicatum. Haec atque huiusmodi multa me loquentem facit, huius audaciae exemplo sumpto ex epistolis Hieronymi, qui queritur aemulos suos ipsius nomine confictam epistolam sparsisse apud Afros in conuentu episcoporum, in qua fateretur se deceptum 20a Iudaeis quibusdam falso vertisse Vetus Testamentum ex Hebraeis. Et omnino persuasissent eam epistolam esse Hieronymi, si stilum Hieronymi aliqua ex parte potuissent assequi. Hoc facinus quum Hieronymus referat velut extremae deplorataeque maliciae, tamen vnum hoc arrisit isti Phormioni, quod est quouis libello famoso 25 sceleratius ; sed defuit malitiosae voluntati facultas perficiendi quod destinarat. Stilum Erasmi quamuis incultum assequi non potuit ; sic enim claudit florulentam suam praefationem: ‘Ita monuit aetas, ita iussit pietas, vt dum viuere datur praegraui senecta scripta mea repurgem, ne functos manes tristibus transscribant sequaces 30 inferiis’. Quum talis sit totus hominis sermo, tamen non veritus est suos flosculos nostris coronis intertexere, aut insanissime sibi placens aut pessime sentiens de iudiciis Theologorum ; nam his ista cudit, quos omnes tam stupidos esse putet, vt non statim deprehensuri sint 35 infeliciter assutos huius pannes, Tam abiecte vbique adulatur Galliae, Lutetiae, Theologis, Borbonae, collegiis, vt nemo mendicus possit abiectius, Itaque si quid parum magnifice dictum videtur in Gallos, transfert in Britannos, si quid in Lutetiam, vertit in Londinum. Addit quaedam odiosa velut a me dicta, quo mihi conflet 40 inuidiam apud eos quibus dolet me esse charum, Quid multis? Passim suo commodo resecat, addit, mutat, veluti sus oblita coeno volutans sese in horto alieno, nihilque non conspurcans, perturbans, euellens, nee interim sentit perire captatam a nobis argutiam,
